Het lijkt wel alsof ik tegenwoordig meer moe ben NA het weekendvoordat ik aan die twee dagen zonder werk begin. Gelukkig ben ik alleen maar moe van leuke dingen (de schoonmaaksessie daargelaten, hahaha). Dit weekend was het ook weer een feestje.

Na een vreemde week wat betreft het weer (maandag sneeuwvlokjes, vrijdag 20 graden en mijn cabriotop lekker open) was het vrijdag toch echt tijd om weer even niet aan mijn onderzoek bij Cordstrap te hoeven denken. We zijn, dit keer met Astrid erbij (ze moest ertoch echt aan geloven, hahaha), weer naar Cortese's geweest . Dit is het Italiaanse restaurantje waar ik vorige week ook over schreef en waar we ons nog steeds goed vermaken. De eigenaar (Achilles, vergeef me als ik het verkeerd neerzet) is inmiddels ook bekend aan onze tafel, de accordeonspeler (die man is dus echt 80! Applaus in het kwadraat voor die arme man) helaas geblesseerd aan zijn arm/schouder, de waitress was nog steeds hysterisch, dit keer inclusief Halloweendiadeem. Leuke sfeer, lekker eten (de lasagna is een WON-DER voor de smaakpappillen) en goed bijbabbelen. Heerlijk avondje, welke misschien wel iets te laat eindigde voor de man die (erg vervelend uiteraard) de volgende morgen stervensvroeg zijn bed uit moest om het vliegtuig te halen naar Myrtle Beach voor een golftripje. Je kunt niet alles hebben Andre.. Hahaha.

Aangezien Andre de komende dagen niet thuis is en we anders veelste lang in mannenwinkels moeten rondhangen, hebben Astrid en ik het er goed van genomen en zijn we zaterdag in downtown Chicago beland. Chicago.. Stad waar ik me uitermate goed thuis voel. Geen stress, modern, schoon, genoeg groen, leuke mensen en altijd bruisend. Je weet maar nooit.

Al met al hebben we de hele middag (eerst nog even lekker gesport bij de Recplex 's morgens en Aussie naar de Woofdorf gebracht) en een groot gedeelte van de avond in winkels, winkels, winkels, winkels en eettentjes doorgebracht. Het gevolg: twee vermoeide, maar voldane vrouwen, underwear, een muts en gevulde magen. Heerlijke dag, Aussie weer lekker opgehaald en na nog even op de bank te zijn geploft, mijn bedje ingedoken.

Dit weekend waren wij in de States aan de beurt om een extra uurtje slaap te hebben. Nu zitten we dus weer op 7 uur tijdsverschil (ipv 6 van afgelopen week) en is het ook hier eerder donker en vroeger licht. Heerlijkkkk, maar niet heus (aangezien ik een avondmens ben en 's morgens nog steeds de wekker niet kan waarderen).

Deze morgen was de wekker gelukkig iets later dan gebruikelijk (ipv de normale 6.45, nu 9am) en kon ik heerlijk relaxed opstaan met mijn aardbeienyoghurt, boterhammetje hagelslag en melk. Daarna mijn kamer en de badkamer weer eens een grote beurt gegeven en daarna was het al weer tijd voor de volgende uitdaging.

Zoals de mensen die mij al langer kennen misschien weten, was ik vroeger niet echt een enorme held in achtbanen. Tegenwoordig heb ik er geen problemen meer mee en vind ik het te gek. Even je grens verleggen en gewoon gaan. En waar kan dat beter dan in Amerika?! Dit was het laatste weekend dat Six Flags Great America open was, inclusief een Fright Fest Halloween thema, dus daar moest even gebruik van gemaakt worden. Tickets gekocht via internet en gaan.

En wat een dag. Huge park, meer achtbanen dan ik ooit bij elkaar heb gezien, met de gekste loops, twists en drops. Okay, ik geef toe.. Ik ben niet goed in the drops (specifieker gezegd, mijn maag is daar niet goed in), dus de Viper beviel me bijvoorbeeldmaar gedeeltelijk, maar er was gelukkig nog VEEL meer te beleven. Het toppunt van de dag was toch echt wel de SUPERMAN. Ja Ronald, I DID IT. It scared the hell out of me, maar het was de gaafste ride ooit. Stel je voor. Je zit normaal in een individuele stoel. Dit keer werden je voeten echter ook vastgezet en voor je het weet hang je met je gezicht naar de grond onder je te koekeloeren aangezien de stoel zojuist 45 graden gekanteld is. Pretty scary, zo'n 200-300 meter boven de grond, kan ik je vertellen. Man, ik had het niet meer toen we op het hoogste punt waren. Dit keer geen veilige steun in je rug, aangezien onze vriend 'zwaartekracht' ervoor zorgt dat je in de beugel om je buik (is dat ding in vredesnaam wel veilig!?)en je voeten hangt. So-de-mie-ters.

Maaaaaaar.. Eenmaal met een vreselijk lange drop (paar seconden gok ik, hahaha) waarvan mijn maag even een sprongetje maakte op naar de rest van de bochten, kurkentrekkers, loops, enzovoort. Allemaal met je hoofd eerst, in mijngeval mijn handen naar voren (het heet toch niet voor nietsde Superman?!)en je buik naar beneden. En dat is... GAAF! Een compleet andere gewaarwording van het hele achtbaanwezen. Unbelievable stoer. Even waren Kelly en ik de stoerste vrouwen op aarde (en Kate een chicken, hahaha) Het is dat we er ruim een uur voor hebben gewacht en de rij alleen maar langer was geworden, maar anders! Woahhhhw!

De wonderbaarlijke Superman hebben we betiteld als de beste afsluiting ooit. Six Flags achter ons gelaten, Gurnee in gereden en bij Uno's gegeten. Voor het eerst in mijn leven (je moet alles proberen) deep dish pizza op. En ook dit is weer goedgekeurd door de Keuringsdienst van Amanda. Een deep dish pizza is overigens een soort pizza in een taartvorm (met opstaande rand) gevuld met tomatensaus, mozarella cheese en de andere ingredienten naar wens. Erg vervelend dus (not). Helaas vullen deze pizza's als gekken en heb zelfs ik heel Amerikaans om een box gevraagd. Doggybags for life. Hahahha.

Kelly thuisgebracht, met Kate terug naar Kenosha/Racine gereden en inmiddels zit ik weer op de bank met mijn laptop op mijn schoot en een mooi weekendje achter de rug. Hopelijk zullen er nog VELEN als deze volgen!

Take care over there!

Veel liefs,

Aman*