Het is eeninternationale uitdrukking, wereldwijd hetzelfde, globaal bekend.. BRRRRRR. Het is koud in the Mid-West. Sinds enige weken is de temperatuur vreselijk aan het jojo-en geslagen. Door de ligging van Kenosha, met name langs Lake Michigan, is het hier een groot feest.

Wat houdt dat feest nu exact in?! Simpel gezegd.. It's COLD. De afgelopen dagen heb ik voor het eerst van mijn leven extremere kou meegemaakt dan de magere 'rond het nulpunt' in Nederland. Niets aan te doen, maar wij Nederlanders zijn grote aanstellers als het op sneeuw aankomt. Ook hier heb ik dat de eerste koude weken gemerkt, door continu voor de open haard te duiken (lees: er bijna in gaan zitten), uberdikke truien te dragen en de zolen van mijn snowboots (jaren in de kast gestaan en alleen voor wintersport gebruikt) bijna versleten.

Nu, een tijdje later, begin ik een echte Wisconsin girl te worden (en nee, nog steeds geen Miller Lite, vissen en jagen voor mij) en kan ik er steeds beter tegen. Zo draai ik mijn hand niet meer om voor temperaturen van -16 graden Celsius, vind ik rijden in de sneeuw geweldig (zolang er maar geen ijs aangevroren zit), kan mijn oom als beste slippen en is Aussie he-le-maal weg van de sneeuw waardoor het schoonmaken van de oprijlaan heeeeeul wat leuker wordt.

Stukje bij beetje ben ik beter geworden in het glibberen op bevroren gootjes, parkinglots en deurposten. Stukje bij beetje worden de truien weer wat afgewisseld met normalere kleren (die poolberen trend heb je na een tijdje ook wel weer gezien) en stiekem geniet ik van de mooie uitzichten en de sneeuwvlokken die je toegeworpen lijken te worden als je in de auto rijdt.

Echter blijft het koud. Daar is niets anders van te maken. Met weer een sneeuwstorm vandaag en donderdag kans op een foot snow (geloof mij, Nederland zou bijna zonder verlichting, voedsel en warmte van de aardbodem verdwijnen schreeuwend om internationale hulp, hahaha) trekken we de muts over ons hoofd, doen we onze handschoenen aan en zijn de snowboots toch wel iets fijner als de laarzen of de pumps om het kantoor binnen te slippen.

Over het kantoor binnenstormen gesproken.. Nog maar drie keer. Drie keer heb ik nog officieel de entree als stagaire van Cordstrap USA Inc. Maandag was er even een klein, groot momentje van realisatie, wat de waarheid even goed boven bracht. Straks is het niet meer lachen, stomme MSN berichtjes ontvangen, chocolade letters delen en meezingen met onze favoriete nummers. Geen geschuifel meer langs mijn bureau van die lieve Maureen met haar gezelligheid, geen geweldige droge humor van Margret, geen zachte (in geval van lichamelijk letsel zijn ze harder) vloeken meer van Kari, geen gekke bekken en slang praten meer met Kate (op kantoor dan), geen Servische verhalen meer horen van Dragana en geen shot pushing meer van Daina. Om over de rest nog maar te zwijgen.. In al die maanden heb je stiekem toch meer opgebouwd dan je denkt.

Gelukkig zal dit gemis al weer snel worden overlapt door het (hopelijk) opwarmen in Florida. Volgende week zitten we met zijn drietjes, Andre, Astrid en ik, in het 'laarsje' van Amerika.. Floriiiiidaaaaa (hoor die kerstbellen rinkelen onder een zonnetje gepaard met cocktails en een strand). Hier verblijven we in het huis van David, de man waar ik jullie al meerdere malen over verteld heb.

Over de family Barnes gesproken. Ik heb de inmiddels bekende tandenbleekset binnen. En ja hoor, ik heb het al drie dagen volgehouden. Om precies te zijn moet ik drie weken lang een uur per dag als een zombie met mijn doorzichtige tandenhoes met witte creme rondhobbelen. Ik heb vandaag voor het eerst redelijke verandering gezien. Geen zorgen, ik heb vooraf een foto gemaakt en zal dit ook na de eerste week doen. Als ik iets deel, doe ik het ook goed, of jullie het nu leuk vinden of niet, hahah! En nee, ik ga niet voor de zo-fake-van-bleek smile! No worries!

Well folks, ik ga er weer een einde aan breien en een lekker glas sap bietsen, het laatste nieuws kijken en wat wachten op Andre en Jan die op hun weg terug zijn vanaf het vliegveld (nadat Andre & Harald er vier uur over hebben gedaan om heen te komen..)

Heel veel liefs,

Aman*

PS: bedankt voor het vele stemmen op www.reisblogverkiezing.nl! Op dit moment sta ik op nummer twee met nog aardig wat procentjes achter stand, maar je weet maar nooit! Bedankt lieve mensen!