Kleine meisjes worden groot. Grote steden worden nog groter. Dit weekend was het weer tijd voor Chicago. De stad waar ik me lekker voel en waar op elke straathoek wat te beleven valt. Dit keer was het tijd om 'the holiday season' in te luiden. Dit wordt jaarlijks gedaan door stap voor stap een van de grootste (winkel)straten binnen Chicago te verlichten.

Voordat we dit mee konden maken, moesten we een treinreisje doorstaan. Om file en achtelijke parkeerkosten te voorkomen hadden Kate en ik ervoor gekozen de trein te nemen naar the Windy City. De Metrarail, waar wij voor kozen, rijd een paar keer per dag van Kenosha naar downtown Chicago. Dit alles voor een geheel weekendticket van maar liefst $5! (wil iemand even de NS inlichten?!) Dit is namelijk een treinreis van 1 uur en 50 minuten, iets waar je over het algemeen in NL heel wat meer euro'tjes voor neer moet tellen. (uiteindelijk niet eens een kaartje hoeven kopen! NOG voordeliger!)

Deze treinen zijn overigens even 'ietsiepietsie' anders. Zie het als een grote ijzeren box met dezelfde opstelling op de begane grond, en een tweede level met een groot gapend gat van voor tot achter in het midden (hier waren bagage rekken in geinstalleerd).. Erg gezellig zo met 60 man in een open wagonnetje, bacterieen rondvliegend en jankende kinderen. Met onze Spaanse flash cards hebben we ons gelukkig goed vermaakt.

Eenmaal in de stad aangekomen hadden we bedacht Chicago eens van boven te gaan bekijken. Dat kan vrijwel nergens beter 360 graden in de rondte dan in de Sears Tower. Deze toren, met maar liefst 110 verdiepingen en een liftsnelheid waar je maag niet al te blij van wordt, staat in dowtown Chicago en kan als toerist voor deze view met een ticket betreden worden.Dit ticket hadden we vooraf al via internet aangeschaft (wie houdt er van wachten!?), zodat we gelijk wel even naar boven konden. Dachten we.

Na een korte lift naar een tussenverdieping, werden we compleet door een check heengehaald (ik riep iets te hard 'terrorism' en kreeg gelijk wat mooie blikken extra) waarna we voor een fotocamera werden gezet. Na de foto mochten we door naar een volgende ruimte waar het tijd was om alsnog te wachten! En wel voor een 7 minuten durende informatie-film over the Sears Tower historie. Door de jankserenade om ons heen hebben we er bar weinig van meegekregen. Het was blijkbaar de hele dag 'attack of the children' aangezien we maar niet van deze heerlijke kleine schreeuwende en huilende scharminkeltjes af konden komen. Zo ook de lift naar een van de toplevels van deze enorme toren.

We hadden een prachtige dag voor dit bezoek, aangezien met een prachtige lucht en veel zon enorm ver gekeken kon worden. Heel erg gaaf om nu die grote stad echt eens van boven te zien en je te realiseren dat er zoveel kamers, werkplekken en levens zich afspelen in deze stad! Na foto's, minutenlangstaren naar die miniatuurstad en gluren in de souvenirshops, de misselijkmakende lift weer in, langs de foto die van ons gemaakt was (sorry, geen $25 voor een setje foto's) en op de frisse, koude winterlucht in.

Deze tocht had al aardig wat tijd weggesnoept en ons hongerig gemaakt. Tijd om eens kennis te maken met Giordano's, wat ze het beste stuffed pizza restaurant van Amerika noemen. Yammie-yammie. Erg hongerig en enthousiast besloten beiden een small (die kunnen we meestal makkelijk aan) stuffed pizza te nemen. Bij het opnemen van de bestelling meldde de waitress dat het wellicht verstandig was om met zijn tweeen deze small pizza te delen (dit kon gewoon met allebei onze smaakwens aan een zijde) aangezien de pizza's nogal groot waren. Eenmaal mee-ingestemd, verwonderend over de prijsbesparing die we zojuist hadden opgelopen, en smikkelend van onze bruschetta als voorgerecht viel onze blik op een stel meiden naast ons.

Deze twee kregen namelijk zojuist een stuffed pizza uitgeserveerd.. En tot onze vreselijke verbazing waren deze wel heel erg klein voor onze hongerige magen. Als we deze zouden moeten delen.. Ownoooo. Okay, plan B. Dan zoeken we straks wel weer wat extra's op voor tijdens de wandeltocht naar het podium. Balend van onze misstap om in de waitress te geloven, zaten we te verzinnen wat we dan maar eens moesten halen voor onderweg..

35 minuten later kwam er niets anders dan een stamelend 'Ik geloof niet dat we nog iets anders hoeven te bestellen' uit onze monden. Een giant stuffed pizza kwam onze kant op, welke in geen enkel opzicht leek op de kleine varianten in onze ooghoeken. Met een tevreden smile en een volle maag gingen we nog geen 45 minuten later voldaan op weg naar onze volgende stop: Jason Mraz!

Jason Mraz is een van onze favoriete artiesten, welke deze dag gratis zou optreden. We moesten vanaf ons restaurantje wel even lopen naar het podium, maar dat hadden we er graag voor over! Probleem was dat de tijd ons even niet meezat.. Met een 15 minuten durende nordic walking pas zonder stokken kwamen we net over de brug toen we de laatste klanken van onze man hoorden! So-de-mie-ters! Een 'we want more!' en 'Jason, we're here!' hielpen niet meer er zat niets anders op dan ons grote verdriet weg te winkelen. We zijn en blijven vrouwen.(Chocolade was er niet in de buurt)

Eenmaal in mijn favoriet onder de winkels, Filene's basement, was onze sla-jezelf-voor-je-kop-sessie over en hebben we weer genoten van de heerlijke fashiongekheid. Wat winkels later was het al bijna tijd voor de parade waar heel Chicago op wachtte: de Magnificent Mile parade!

Deze parade brengt stukje voor stukje het licht op North Michigan Avenue met zich mee, waardoor alle bomen verlicht worden en er een prachtig stukje energie-verbruik ontstaat.. Economische crisis? De parade op zich is niet heel erg interessant door de vele sponsors die het feestje redelijk vercommercialiseren. Halverwege de parade zijn we dan ook al begonnen om ons door de mensenmassa heen te wurmen richtingde brug. Hier zou namelijk om iets voor 7-en als afsluiting aardig wat vuurwerk tussen de levensgrote gebouwen de lucht in gaan.

Het wurmen was an sich al een hele uitdaging. Wat een mensen, wat een mensen. Ik met mijn eeuwige geduld (*kuch*) kreeg als resultaat bijna een lachkick toen ik aan vier kanten geplet werd door Amerikanen, welke wanhopig druk aan het uitoefenen waren op iedereen in hun omgeving. Met name op mij, had ik het gevoel op dat moment, maar dat terzijde. Na me uit mijn viervoudige houdgreep verlost te hebben, hebben we mooi een blokje om (dit geval dus ook letterlijk) gedaan om de drukte ietwat te ontwijken. Met een sluiproute (ja, we beginnen de stad gewoon al te kennen!) kwamen we bijna op de brug uit. Bijna, betekent nog zo'n 100 meter te gaan. Deze 100 meter hebben we laten zitten. Mensen, mensen, en nog eens mensen dromden als kleine miertjes samen op de (waarschijnlijk vreselijk koude) brug om de beste plek te veroveren en het vuurwerk als sardientjes te aanschouwen.

Wij, met geen idee waar het vuurwerk zich exact zou ontpoppen zijn op een van de hogere boompartijen geklommen. Eenmaal hier ons plekje veroverd en trots op onszelf hebben we een lekkere suikerspin genuttigd, onze gesponsorde herten-muts opgezet en gekeken naar al die mensen die net zo gek waren om op zaterdag 22 november 2008 in de kou te gaan staan voor een potje Chinese klappers.

Deze klappers waren iets groter dan verwacht. Prachtig vuurwerk en door de hele situatie had je bijna de neiging om 'HAPPY NEW YEARRR' te gaan roepen! Om mijn Nederlandse achtergrond even te verbloemen maar niet gedaan en onwijs genoten van het minuten-durende vuurwerk. Eenmaal afgesloten met oorverdovende knallen (dat wil wel, tussen die gebouwen!) begon de gehele massa in een sprintje naar de autogarages te vertrekken. Om mijn Nederlandse nationaliteit en toeristen-houding nog even waar te maken, zijn Kate en ik op de tussenstukken van North Michigan Avenue gesprongen. Met duizenden mensen langs ons heen drommend moesten we natuurlijk nog wel een foto'tje hebben van al die lichtjes. Springen leek ons ook wel leuk. Resultaat: na het 1,2,3 zat ik in de lucht en moest Kate de camera bijna nog aanzetten. Een Amerikaanse vond het hilarisch en was razendenthousiast of de foto gelukt was. Leuk, uitlachen en dan ook nog vragen of de foto lomp genoeg is, hahaha.

Geen normale spring-foto kan ik jullie inmiddels vertellen. Nadat Kate de camera aanhad en poging twee achter de rug was, kwam ze erachter dat de camera nog op filmen stond enhebben we in een lachkickde hoop opgegeven. Op naar het treinstation!

De terugreis ging weer geweldig, met mannen met borsthaar boven hun shirt uit (afknapper van de eeuw), stelletjes die de halte missen omdat ze liggen te maffen en hippies die ons verblijden met het uittrekken van hun sandalen (O Lorddd).Humor alom, met als mooie bijkomer dat we ook op de terugweg niet gecontroleerd zijn en dus mooi een $5 per persoon hebben bespaard!

Na een kort nachtje vandaag lekker even gebeld en met Aussie een rondje gedaan. Daarna naar Oak Creek (hier 30 min. vandaan) gereden om 'The secret life of bees' te zien. Mensen, ik weet niet of bij jullie deze film ook draait, maar ik heb in tijden niet meer zoveel traantjes moeten wegpinken als bij deze film. Vreselijk goed verhaal, met bekende en goede acteurs/actrices. Aanrader van de week als je van een goede film houdt!

Daarna lekker met de meiden bij Applebees gegeten, alle koetjes, kalfjes en varkentjes weer gewassen. Inmiddels zit ik weer lekker thuis, samen met Aussie. Straks naar bed en vanaf morgen al weer een nieuw weekje! Time flies, deze donderdag is het Thanksgiving (dus van do-zo een lang weekend) en het weekend daaropmag ik al in het vlieftuigvoorNew YorkCity! Ben razendbenieuwd of dat deze metropool de charme van Chicago kan overtreffen.

Foto's en video's staan in de welbekende mappen hier rechtsboven en ik houd jullie op de hoogte van verdere gekheid! Heel veel succes daar in de sneeuw en vergeet niet.. Life's GOOD!

Veel liefs,

Aman*