Lieve, lieve, lieve allemaal!

Ik kan het zelf nog niet helemaal geloven, maar met een simpele 'It's okay!' ben ik vanmorgen verblijd met een Amerikaans visum voor de komende maanden!

Wat daar vandaag aan vooraf ging..

Vanmorgen zat ik, na eerst alvast vol goede moed mijn internationale rijbewijs gefixed te hebben, te wachten op het Museumplein in Amsterdamtot ik ein-de-lijk volgens de instructies het fort (zo voelde het) binnenmocht. Tsjah, hoe ga je dat nu eens aanpakken..

Uiteindelijk heb ik het maar gewoon op de Amanda-manier gedaan. Gewoon gaan!Vergat alleen ff dat ik de deurbel moest indrukken (wie verwacht er ook een DEURbel aan een hek) waardoor ik als een sulletje voor die enorme poort stond te glimlachen naar de bewaker.

Die bewaker vond het wel komisch natuurlijk, maar gelukkig kunnen Surinamers (in Nederland op een Amerikaanse ambassade..) naast hard lachen je ook goed helpen. Eenmaal aangemeld (de deurbel had bij nader inzien ook een piepklein cameratje en een speakertje) voor mijn afspraak ging het hek automatisch open en werden ik en mijn tas aan een grondig onderzoek onderworpen. Dit hield in dat ik, naast een inspectie van mijn tas, ook ff gescand werd en een slokje van mijn drinken moest nemen. Nadat ik hem vreemd aan had gekeken ('ik heb toch geen dorst?') besloot ik mezelf dus maar te vergiftigen, zoals ze verwachtten. Hahaha. Zonder gekheid, eerste controle overleeft. Op naar post nummero 2..

Eenmaal wachtend voor deze poort werd ik met een 'Next' binnen het fenomeen 'US Consulate' geroepen. Hier werd ik direct gedirigeerd divers papierwerk, mijn retour-enveloppe (arme sloebers die Amerikanen

Deze meneer was van de tassen (deze mocht ik dus niet meenemen) en de tweede controle. Yes sir. Poortje door (die bij mij uiteraard weer mooi rood ging knipperen) en papierwerk weer mee. Wachten tot de meneer op het knopje drukt tot je de volgende deur door kunt.

Allez hop! Daar sta je dan in een zaaltje met een stuk of vijf rijen met tien tot vijftien stoelen, een mini-tv'tje en vier loketten. *Knipper, knipper* Even observeren, naar het nummertje kijken (die had ik ook nog meegekregen, zelfs zonder te hoeven betalen) en een plekje zoeken. Nummertje 51.. Binnen een half uurtje was ik aan de beurt. Papieren weer inleveren, vingerafdrukken op apparaatje en weer wachten. Nog geen kwartier later werd ik opgeroepen, dit keer bij naam. Dit keer bij de Engelstalige loketten. Wat vragen beantwoorden mbt mijn visum en reisdoelen, weer fingerprint. En toen het verlossende zinnetje: 'Amanda, it's okay'

En daar sta je dan.. 'Okay..Ja, dussehm.. Ja, dan zou het nu dus écht, eindelijk goed zijn!' Even een jubelmomentje (maar niet te uitbundig gedaan, voordat ze me gelijk wegdragen en ik mijn visum alsnog niet krijg). Hop, tasje weer ophalen bij postje nummer 2, even groeten bij postje nummer 1 en dan.. Midden in Amsterdam.. In de regen.. Je realiseren dat het nu ECHT gaat gebeuren!

Amanda goes GLOBAL!

Mijn paspoort ligt op dit moment dusnog in Amsterdam en mag dan in mijn eigen envelopje terug naar huis. De verwachting is gemiddeld 3-4 dagen, dus jullie weten wanneer ik op de deurmat kampeer (en nee, geen postorderboeken naar binnen gaan werpen).

Nu is het tijd voor alle andere stappen die ik nog moet nemen. Verzekeringen, ticket, abonnementen, enzovoort. Maar die dingen kunnen nooit, maar dan ook nooit, zo'n gevecht zijn als deze! And the winner is.. ME!

Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen komende weken. Volgens mijn visum mag ik het laatste weekend van augustus (30, 31) of 1 september naar de States vliegen. Daar zal ik (als ze me niet eerder terugschoppen) in ieder geval t/m oud&nieuw blijven. Dan is het nog een extra maand toegestaan daar te vertoeven, wat dus een maximum van 31 januari betekent. Helaas zal ik daarvoor waarschijnlijk al weer terugmoeten in verband met school, welke eigenlijk 5 januari 2009 al begint.However, preciese traveldata volgen nog!

Veel liefs,

Aman*