Het is weer zo'n dag uit duizenden. Stel je voor.. Heerlijk zonnetje aan een strakblauwe lucht, mooi temperatuurtje rond de 25 graden, licht briesje, veel vrolijke en vriendelijke mensen. Yep, it's true!

Vanmorgen moest ik weer voor mijn Social Security Number naar downtown Kenosha. Hier was ik afgelopen vrijdag al heen geweest, maar toen werd ik weer naar mijn auto verwezen aangezien ik plots weer onder een speciaal regeltje bleek te vallen (ik denk dat ik het zo'n beetje op mijn voorhoofd getattoeerd heb staan), waardoor ik NOG twee dagen langer moest wachten voordat ik me aan kon melden.

Kortom; voor niets een uurtje langer uitgeslapen en een ritje Kenosha gedaan. He, wat rot, hahaha. Vanmorgen had ik mezelf maar de tweede keer luxe toebedeeld. Dit keer extra genieten dus door het verrukkelijke weer. Een deel van de route (die ik inmiddels zonder TomTom aflegde, jaja!) ligt namelijk aan Lake Michigan en mensen, als er IETS mooi is met een zonnetje zijn het de stranden en de haven daar! Genieten in het kwadraat dus, raampjes open, muziekje aan en gaan.

Eenmaal daar aangekomen zal ik even de situatie schetsen. Zoals het een echt overheidsgebouw beaamt, was het stoffig, oud, donkeren was er bewaking. Hier durf ik het woord bewaking eigenlijk niet eens in mijn mond te nemen, of ze moet op je gaan zitten (geloof mij, dan kun je ECHT geen kant meer op), aangezien deze vrouw een van de vele dikkere gevallen is. Als je dus een social security card wilt stelen.. Zorg dat je een goed sprintje kunt trekken, wat kogels kunt ontwijken (die armen krijgt ze overigens nooit snel omhoog, dat maak je mij niet wijs) en je bent klaar.

Okay, genoeg over onze security. Ik kwam voor de card. Nou, dat was door de aardige mevrouw aan de balie (thanks Sylvia) binnen drie kwartier geregeld. Viel mij nog alles mee dus, aangezien ik op een complete ochtend had gerekend. Met de mededeling dat ik hem morgen wel eens binnen zou kunnen hebben ('You're kiddin', right?') was het project 'Social Security number' opgelost! Hiehaaaa!

Eenmaal buiten weer on tour richting Sturtevant. Aangezien het huis precies in het midden van deze route ligt, was het dus zo'n beetje een half uurtje rijden. Geeeeen probleem. Eenmaal aangekomen op kantoor weer lekker gewerkt, wat gegeten en mail bijgewerkt. Toen het middaguur in zicht kwam ben ik weer gevallen voor de charmes van een nieuwe hond (sorry Aussie, forgive me). Jeff, een rep van Cordstrap, heeft namelijk een labrador-puppy dievoor een paar dagenff bij Kate woont (Jeff is aan het verbouwen). En als ik ergens gek van ben, is het momenteel dat beestje aka Page-toiletpapier-reclame-doggie. Als je zo'n klein scharminkel aan ziet komen stormen op haar vreselijk onhandige manier waardoor het beestje bijna over drie van de vier pootjes struikelt kun je niets anders dan lachen.

Een half uurtje later zat ik weer in de Mini Cooper S, back to work.Overigens nog wat nieuws op reisgebied.Afgelopen zondag hebben we voor de laatste twee wekenvan decembertickets naar Miami (FL) geboekt! Hier gaan we met zijn 3-en heerlijk chillen in het huis van David, met onderweg de Everglades en alle gekke dingen die we nog meer tegenkomen. Niiiiiice.

Verder ben ik momenteel aan het kijken voor een NYC-trip in het begin van december. Dit zal een dag of vijf worden. Als dat definitief is, horen jullie meer!

Mensen, ik ga snel weer verder. Ze zitten me weer te kullen hier ('What the F?'), dus ik moet weer even ingrijpen, hahaha.

Heel veel liefs!!*