Aangezien ik nu even van mijn (zelfingevoerde) pauze aan het genieten ben, zal ik weer eens een stukje schrijven over mijn belevenissen van gisteren. Zoals jullie wisten was het voor mij tijd om eindelijk eens een publiekelijk wijntje te nuttigen. En wat voor wijntjes!

Na 's morgens eerst gewerkt te hebben als een speer naar huis om watblouses te strijken (strijken sucks, hebben Astrid en ik besloten) en een bankrekening te openen. Superleuk, aangezien Astrid EN David (owner of the Bank of Kenosha). Met een VIP begeleiding is er dus een rekening geopend, hahaha. Schandalig, voor zo'n mini-accountje. Leuke bank, gelijk weer wat mensen ontmoet, waaronder George! En George is awesome. George is een soort butlertje, klein, oud (al een eindje in de 80!) en geweldig gaaf. Zoals mij verteld is fietst hij iedere dag nog naar zijn werk, bakt vooraf dagelijks koekjes om deze mee te nemen voor zijn collega's (wat een droomman) en slaap iedere dag een uurtje op de bank in de fitnessruimte voor het personeel.. Wil je George zien? Neem eens een kijkje op: https://www.bankofkenosha.com/!

Al met al, ik heb mijn eerste checkboekje en deposit slips binnen(debit card volgt binnen een paar dagen). Wat een stoffige, verouderde manier van werken dus. Alles gaat hier in de States nog met checks.. een reep papier waar je de naam, het uitgeschreven bedrag en het bedrag in cijfers in moet vullen. Erg efficient, not. Ik vraag me af wanneer ze onder de steen vandaan kruipen en eens in het licht kijken. Maaaaar.. ik heb mijn salaris-check dus eindelijk op mijn US rekeningetje kunnen storten!

Daarmee klaar, heeft Astrid Aussie bij de Woofdorf gebracht (doggy day-care, paradise on earth voor hondjes) en hebben we ons snel omgekleed. Hop, in de auto, David oppikkenen naar het event. Na ongeveer een uurtje rijden kwamen we aan in een wijkje met ergens plots alleen een geasfalteerde oprijlaan. Daar zag je niet direct het (over het algmeen normale) huis van zoals de rest er omheen, waardoor ik me zwaar begon af te vragen of we vanaf hier nog een takke-eind moesten rijden.

Niets was minder waar, want na een ritje van een paar minuten over deze oprijlaan parkeerden we de auto voor de deur van een van de grootste huizen waar ik ooit ben binnengeweest. Kleine voorstelling: drie grote eet/livingrooms, een keuken waarvan het serveereiland zo groot was als onze gehele kamer thuis, een binnenzwembad, een bioscoop, een eigen wijnkelder (na een snelle berekening van David zo'n 2 ton waard!), een bar met speelkamer zo groot als twee begane verdiepingen bij ons in het rijtje, en ga maar door. Deze man, Jeff, de eigenaar van het huis jaagt gewoon op wild in zijn eigen 'achtertuintje'. Daar ligt overigens nog een plas water in dat je met de Kurenpolder kunt vergelijken. Eenmaal bijgekomen van de ruimte en het rondwarende geld was het tijd om eens verder te kijken.

Dit evenement was georganiseerd door Wine Maniacs. Wine Maniacs is een organisatie die wijnen presenteert op exclusieve evenementen aan de grote wijnliefhebbers van de States. Dit keer waren het de wijnen van Sturino Trotta (waar David (owner) & Astrid vreselijk hard voor werken) welke werden genoten. Hierbij werd de avond van eten voorzien door Marcel Biro. Een topchefkok (opgepimpt door een blonde poedel op gruwelijk hoge hakken en een veelste laag decollete genaamd Shannon) welke goddelijk eten kan maken. En daar is geen woord van overdreven! (ook niet van de Shannon-beschrijving, hahaha). Marcel is gaaf, Shannon is vervangbaar.

Rond een uur of 5 kwamen de eerste gasten al binnen en nog geen twee uur later stonden de vele kamers vol met mensen, mensen, en nog eens mensen (en een hond, die er geen reet om gaf en hoopte dat de mensen zo veel mogelijk eten zouden laten vallen). Inmiddels was ik gebombardeerd tot fotograaf, waitress, en de informatievoorziening in een. Superleuk, no problem at all, omdat je zo toch weer wat mensen leert kennen.

Ik was daarbij niet de enige in mijn leeftijdscategorie, aangezien er nog twee guys (Chad & Mike) waren opgetrommeld om de valetparking te doen en met de sushi, zalm en allerlei andere verrukkelijke dingen rond te lopen. Dat we zelf ook aardig wat van de schalen smikkelden in de strijd wie het eerst de schaal leeg zou hebben gelopen moeten jullie maar niet aan Marcel verklappen, haahaha.

Aan het eind van het latijn werden de auto's weer voorgereden, de bestellingen ($2500 per kratje en geloof mij.. ze nemen er zelden 1) ingeleverd en gedag gezegd. Dat was voor ons het teken dat de laatste wijnen werden opgedronken (ik heb zelfs bij de rode wijn geen vies gezicht getrokken!), spullen werden opgeruimd en ook wij gedag moesten zeggen. Chad&Mike vonden het uiteraard vreselijk vermakelijk om mij te pesten met het feit dat zij nog even een bar zouden gaan bezoeken, of ik niet mee wilde!? ('Ow, you can'ttttt! Poor youuuu!') Hahaha. Thanks guys.

Zodoende heb ik dus weer een leuke dag met heel wat bijzondere ervaringen en veel lol gehad! Ik ga nu snel weer verder, aangezien mijn boterhammetjes op zijn en ik wel weer lang genoeg pauze heb gehouden!

Talk to you laterrrrrr!

Veel liefs,

Aman*