Na een korte pauze, weer even snel een verhaaltje over wat belevenissen. Met name dit weekend was weer heerlijk!

De vrijdagavond begon met een bezoekje aan de Barnes&Nobles, een boekwinkel(keten)waar ik wel uren kan ronddolen. Met een 2009 agenda onder den arm (als oerHollandse vrouw uiteraard met korting, aangezien ik Kate's klantenpas in geconfisqueerd heb, hahaha)was het tijd om lekker naar huis te gaan! Eenmaal thuis duurde het niet lang of we zaten met zijn 5-en, in plaats van de normale '4-en', buiten bij het kampvuur. Ronald (salesrep in NL voor Cordstrap) was namelijk eerst naar Chicago gevlogen, zodat hij hier een weekendje mee kon makenvoordat hij 's maandagsmet Andre naar een beurs in New Orleans zou vliegen.

Na een pizza bij Papa John's besteld te hebben (http://www.papajohns.com/), lekker gesmikkeld en bijgekletst over allerlei koetjes en kalfjes. Besloten dit keer niet al te laat naar bed te gaan. Het was de bedoeling de volgende morgen misschien maar eens vroeg naar de Recplex te gaan, aangezien de 8-9am les misschien wel leuker is dan de bosu.

Zoals jullie al raden, lukte het mij om 6.40am toch echt niet om uit bed te komen (hoe kwam ik in vredesnaamop ditidee*gaap*), en ben ik weer voor de bosu gegaan. Ook leuk en op een schappelijkere tijd. (het is uiteraard niet voor niets weekend) Twee uur, restanten pizzaen wat Skype later ben ikbij de mannen in de auto gesprongen voor de zaterdagse trip richting Naperville. Hier weer een pot vol schandalig slecht, maar goed op de lachspieren werkende, voetbal. Andre is de komende week toch nog even niet thuis, dus nu kan ik het zeggen, hahaha. Ter info: hij heeft er maar 1 gescoord in plaats van de gebruikelijke 2, aangezien we alle gemiste kansen niet mee kunnen tellen in de 4-0 eindstand. But.. Victory!

Na weer 1.5 uur terug en een heerlijk bord pasta van Astrid zijn we met zijn 3tjes bij de Scores (plaatselijke kroeg) terecht gekomen, waar ze geen ID check hadden (gnagnagna). Hier eindigden we met vele Miller Lights, Corona's en een piepklein beetje Zinfandel (voor de jeugd onder ons), hahaha. Daarbij hadden we bij aankomst een dartbord veroverd, waar de meest wonderbaarlijke trucjes op werden uitgehaald met de prachtige plastic pijlen (als je maar genoeg geluk hebt hoeft hij niet eens in het bord te blijven hangen, maar telt 'ie ook, hahahaha).Desondanks had ik na 5pogingen nog steeds mijn 3 niet uit gegooid, Ronald (a.k.a. Small Barney, hahaha) de hoop al bijna opgegeven op winsten Kate de Miller Lites aardig had hangen, presteerde Andre het (puur geluk natuurlijk, hahaha) zelfs om van een barkruk (welke toch echt verder stond dan de normale streep) een pot uit te gooien! Humor alom dus, waardoor de slecht gekleden Amerikanen in witte sportsokken, een netpanty tot onder de oksels of een decollete waar je vooral niet mee moet gaan springen (en dat door dronkenschap juist vooral wel gaat doen uiteraard, hahaha) zelfs goed te overleven zijn.

Na een kort nachtje was het om 6.30am toch echt tijd om uit bed te springen (a.k.a. zachtjes met de ogen nog dicht stappen) en rustig op te starten met een warme douche en een ontbijtje. Terwijl Andre Aussie naar zijn hondenparadijs bracht stonden Ronald en ik dus ook met de geur van koffie en brood ons ontbijtje naar binnen te werken. Klaar voor een nieuwe dag de Land Rover van Harald in die om 5.30am voor de deur was geparkeerd (dat gedeelte heb ik gemist hoor) en op naar Nicole (vrouw Harald) en de kinderen.

Met een strakblauwe lucht en een scherp zonnetje een uurtje richting downtown Chicago, auto parkeren en voor het eerst van mijn leven dui-zen-den fanatiekelingen tegelijk aan het werk zien. Die fanatiekelingen zijn niet alleen degenen die26.2 miles lopen, maar ook de vele toeschouwers die hun longen uit hun lijf gillen, handen rood klappen en de spandoeken- en ballonnenproducenten een goede dag bezorgen. We hebben in totaal op drie parcourspunten gewacht, waarvan de twee hardlopende spelbrekers op een punt bijna tegelijk langskwamen, zodat we (toen we de eerste hadden onderschept), de tweede hebben gemist! Deze blunder hebben we op de finish-tribune maar even goed gemaakt met wat extra gegil. (Viel wel gelijk naast ons een vrouw met een salto mortuarium van de tribune, maar dat terzijde, hahaha)

Met een eindtijd van 4.22uur voor Harald en een eindtijd van 4.29uur voor Astrid zijn deze twee champions in een supertijd gefinished en hebben (weer) een e-nor-me prestatie geleverd. Voornamelijk bij ons eerste supportpunt was ik zo overweldigd door de sfeer, de aanmoedigingen en de glimlach van de lopers zelf (hoe is het mo-ge-lijk!?), dat ik er hard over na begon te denken om ook maar eens aan zo'n gekke uitdaging te beginnen. Echter was na het zien van in elkaar zakkende mannen (Cole, yourocked.. tot 200 meter voor het einde), strompelende vrouwen en met kramp vervulde lopers richting de finishlinehet enthousiasme weer iets gedaald. Toen mij even later het gemiddelde trainingsschema ter oren kwam (4 keer per week, veeeelste lang lopen) heb ik deze uitdaging nog eventjes uitgesteld. Misschien als ik gepensioeneerd ben en zeeen van tijd heb, maar je weet maar nooit! Hahaha.

Met een McD op de terugweg en een lekkere zomer(uhm, herfst)avond met vissen, een film, wat stiekem in slaap vallen(we hadden je wel doorRonald, hahaha)en verdere gezelligheid was het weekend toch echt weer (veelste snel) voorbij.. Gelukkig weer een mooie om op terug te kijken met heerlijke weer, leuke mensen en veel gezelligheid en topprestaties.

Maandagmorgen was iets minder, aangezien ik als enige bikkel vroeg uit de veren moest (stelletje luiwammessen, hahaha) en rond achten weer op het werk zat. Inmiddels zitten we weer heerlijk in de werkweek, is het plots toch wel erg rustig in huis zonder de mannenen ga ik hier maar weer snel aan de bikkel. Vanavond is het weer tijd voor mijn wekelijkse beul-sessie en hoe gek ook, ik heb er zin in..

Lieve mensen, heb weer wat foto's en filmpjes geplaatst. Ook in de 'Living in Kenosha'-map staat door wat nieuwe foto'seen snelle indruk van de omgeving op dit moment!

Heel veel liefs,

Aman*