Gobble, gobble, gobble!

Allereerst mijn verontschuldigingen voor de vertraagde update, maar ik moest uiteraard even goed genieten van mijn VIER vrije dagen! Inmiddels is het weer maandag, zit ik weer op kantoor en leef ik weer in een witte wereld. Wat ging daaraan vooraf..

Na een weekje alleen thuis geweest te zijn, was het woensdag weer tijd voor leven in de brouwerij. Niet dat ik zonder Astrid & Andre het niet naar mijn zin heb (Chicago en filmpjespakken is zeker niet vervelend!) maar des te meer zielen des te meer vreugd! De feestvreugde begon woensdagavond al, toen we in de Scores met bijna alle Cordstrap-medewerkers het extra lange Thanksgiving weekend hebben ingeluid! Erg gezellig, met voldoende bier, shots (jelloshots zijn viesss) en water/frisdrank om het leed te verzachten. Al met al een mooi begin van een heerlijk weekend.

De volgende dag (Thanksgiving zelf) was ik namelijk uitgenodigd bij Kate voor een oerAmerikaanse viering van dit festijn. Hoe gaat dit exact in zijn werk.. Uiteraard viert iedere familie het op zijn eigen manier, maar in grote lijnen is het een feit dat men met familie en vrienden bij elkaar komt. Er wordt een borreltje (of 10) gedaan en de laatste hand wordt gelegd aan het eten. Een klein hapje, zul je denken, maar nee, dat is natuurlijk niet Amerikaans mensen! In mijn geval zat ik na de alcoholische versnaperingen aan een enorme tafel met 25 man/vrouw. Hier werd van alles in grooooote schalen op geserveerd. Een korte samenvatting: uiteraard TURKEY, dan heb je de stuffing die in de turkey zit (verschillende soorten mogelijk; lees inclusief veel boter waardoor het gezonde wat erin kan zitten zelfs ongezond wordt), diverse casseroles (ovenschalen, de green beanes casserole is mijn favoriet!), aardappelpureee (laaaaadingen), gravy (ranzigggg, vet van de turkey, wat opgeklopt met een verdikkingsspulletje), and creamed corn.

Zodoende dus een mooi festijn van eten, wat over het algemeen goed smaakt kan ik jullie vertellen (excluding the gravy, niet geproefd, ik wil graag nog even langer mijn benen voor elkaar kunnen zetten).Wat mij meer verbaasde was de periode waarin het eten naar binnen werd gewerkt. Ik, fan van lekker lang tafelen en dom ouwehoeren, had gewoon van alles een beetje opgeschept (moet wel (bijna) alles meegemaakt hebben natuurlijk). Naast mij zat een meisje, way smaller than me, met een berg eten op haar bord waar ik bijna van mijn stoel af viel. En ze was toch echt niet de enige als ik eens om me heen keek.. Hmmz. Jammer dan, ik heb hier vast meer dan genoeg aan.

Na het opscheppen van vreselijke bergen was het tijd voor een nog meer verontrustende manier van verorberen van dit spul. Mensen, ik heb nog nooit zoveel naar binnen zien gaan in maximaal een kwartier.. Echt niet waar. Nondeju. Mijn mond viel er bijna van open (moet je niet doen met een hap Turkey kan ik je vertellen), wat een tempo! Daar is de gemiddelde Nederlandse man niets meer bij!

Allez. Een kwartier later en ongeveer de helft van het voedsel (er wordt asociaal veel gemaakt) minder was de hele happening achter de rug. Dag turkey, dag stuffing. Burp. Ow, uiteraard, desserts! Aangezien het al een tijd geleden is dat ik het ophad heb ik nog een klein stukje appeltaart op en toen was het gedaan met het eten. Op naar het drinken, hahaha.

Met de grote televisies aan ( Mr. wie kent hem niet..'Silence, I kill youuuu!') , gezelligheid en het opruimen van alle etensresten hebben we aan de bar rustig na zitten borrelen en ben ik bekend gemaakt met het spel 'Speed'. Humor alom, aangezien je er snel voor moet zijn. Grappig om te zien dat mensen met meer alcohol langzamer worden.. 'Schenk er nog maar eentje in voor hem/haar hoor!' Voor de liefhebbers die het willen leren, ik ben in januari weer back in town! Hahahaha.

Okay, the day after Thanksgiving is hier hysterisch. Nee, geen eten meer.. SHOPPEN! Black Friday, de hemelse dag voor de gemiddelde Amerikaan. Dit bestaan uit om 4.30 uit je bed gaan, naar de winkels rijden waar je een goede aanbieding hebt gezien en dit het liefst nog voor 5 uur 's morgens uit de schappen graaien. Net als duizenden andere mensen..

Aangezien ik een vreselijke hekel heb aan wachten (sorry) en al helemaal niet tegen duwen en trekken kan (ik dacht dat Nederlanders erg waren) heb ik dit Amerikaanse gedoe overgeslagen. Ik had mijn slaap hard nodig zullen we maar zeggen, en moest om 10 uur bij mijn muffler ombouwer zijn. Dave's muffler store heeft vrijdag namelijk de nep-Ferrari weer omgebouwd tot een beschaafde, stille Chrysler. Boehoeeee. Onherkenbaar, als je het mij vraagt, maar dan schijn je je werk goed gedaan te hebben in dit geval! Hahahaha.

Diezelfde middag heb ik samen met mijn oom wonderbaarlijke versiering aangebracht in de voortuin. Kerstlichtjes alom, een verlicht (bewegend!) hert erbij en een hele bijzondere boom die de rest van de straat het nakijken geeft (Nederlandse creativiteit denk ik). De boom heeft ietwat minder takken aangezien we met de trap er toch echt even bijmoesten, maar hij is uniek. De trotse bouwers genieten er nog steeds van.

De rest van het weekend heb ik volbracht met sporten, wat winkelen (zaterdag hebben ze nog steeds aanbiedingen, alleen geen rijen! Gnagnagna.. Suffe Amerikanen!) en niet te vergeten het voorbereiden van de New York City trip. Ik ken de plattegrond bijna uit mijn hoofd en begin me steeds meer te realiseren dat ik over een paar dagen met mijn dikke kont een paar uur Oostelijker zit. Ben razendbenieuwd hoe het daar zal zijn, ik zal me heerlijk als een Japanner gedragen om jullie er ook wat van mee te geven!

Voordat ik ga, hebben we eerst nog 4 dagen werken en een berg sneeuw. Dit is vannacht al begonnen, waardoor ik vanmorgen weer door de witte wereld kon ploeteren. Toch even wennen, aangezien Nederland normaal al plat had gelegen. Hier zijn ze het echter gewend en vinden ze dit nog peanuts. Ben benieuwd wat me nog te wachten staat!

Bring it on! Fijne week weer allemaal mensen!

Heel veel liefs,

Aman*

Zo groot, maar tegelijktijd zo klein.

Kleine meisjes worden groot. Grote steden worden nog groter. Dit weekend was het weer tijd voor Chicago. De stad waar ik me lekker voel en waar op elke straathoek wat te beleven valt. Dit keer was het tijd om 'the holiday season' in te luiden. Dit wordt jaarlijks gedaan door stap voor stap een van de grootste (winkel)straten binnen Chicago te verlichten.

Voordat we dit mee konden maken, moesten we een treinreisje doorstaan. Om file en achtelijke parkeerkosten te voorkomen hadden Kate en ik ervoor gekozen de trein te nemen naar the Windy City. De Metrarail, waar wij voor kozen, rijd een paar keer per dag van Kenosha naar downtown Chicago. Dit alles voor een geheel weekendticket van maar liefst $5! (wil iemand even de NS inlichten?!) Dit is namelijk een treinreis van 1 uur en 50 minuten, iets waar je over het algemeen in NL heel wat meer euro'tjes voor neer moet tellen. (uiteindelijk niet eens een kaartje hoeven kopen! NOG voordeliger!)

Deze treinen zijn overigens even 'ietsiepietsie' anders. Zie het als een grote ijzeren box met dezelfde opstelling op de begane grond, en een tweede level met een groot gapend gat van voor tot achter in het midden (hier waren bagage rekken in geinstalleerd).. Erg gezellig zo met 60 man in een open wagonnetje, bacterieen rondvliegend en jankende kinderen. Met onze Spaanse flash cards hebben we ons gelukkig goed vermaakt.

Eenmaal in de stad aangekomen hadden we bedacht Chicago eens van boven te gaan bekijken. Dat kan vrijwel nergens beter 360 graden in de rondte dan in de Sears Tower. Deze toren, met maar liefst 110 verdiepingen en een liftsnelheid waar je maag niet al te blij van wordt, staat in dowtown Chicago en kan als toerist voor deze view met een ticket betreden worden.Dit ticket hadden we vooraf al via internet aangeschaft (wie houdt er van wachten!?), zodat we gelijk wel even naar boven konden. Dachten we.

Na een korte lift naar een tussenverdieping, werden we compleet door een check heengehaald (ik riep iets te hard 'terrorism' en kreeg gelijk wat mooie blikken extra) waarna we voor een fotocamera werden gezet. Na de foto mochten we door naar een volgende ruimte waar het tijd was om alsnog te wachten! En wel voor een 7 minuten durende informatie-film over the Sears Tower historie. Door de jankserenade om ons heen hebben we er bar weinig van meegekregen. Het was blijkbaar de hele dag 'attack of the children' aangezien we maar niet van deze heerlijke kleine schreeuwende en huilende scharminkeltjes af konden komen. Zo ook de lift naar een van de toplevels van deze enorme toren.

We hadden een prachtige dag voor dit bezoek, aangezien met een prachtige lucht en veel zon enorm ver gekeken kon worden. Heel erg gaaf om nu die grote stad echt eens van boven te zien en je te realiseren dat er zoveel kamers, werkplekken en levens zich afspelen in deze stad! Na foto's, minutenlangstaren naar die miniatuurstad en gluren in de souvenirshops, de misselijkmakende lift weer in, langs de foto die van ons gemaakt was (sorry, geen $25 voor een setje foto's) en op de frisse, koude winterlucht in.

Deze tocht had al aardig wat tijd weggesnoept en ons hongerig gemaakt. Tijd om eens kennis te maken met Giordano's, wat ze het beste stuffed pizza restaurant van Amerika noemen. Yammie-yammie. Erg hongerig en enthousiast besloten beiden een small (die kunnen we meestal makkelijk aan) stuffed pizza te nemen. Bij het opnemen van de bestelling meldde de waitress dat het wellicht verstandig was om met zijn tweeen deze small pizza te delen (dit kon gewoon met allebei onze smaakwens aan een zijde) aangezien de pizza's nogal groot waren. Eenmaal mee-ingestemd, verwonderend over de prijsbesparing die we zojuist hadden opgelopen, en smikkelend van onze bruschetta als voorgerecht viel onze blik op een stel meiden naast ons.

Deze twee kregen namelijk zojuist een stuffed pizza uitgeserveerd.. En tot onze vreselijke verbazing waren deze wel heel erg klein voor onze hongerige magen. Als we deze zouden moeten delen.. Ownoooo. Okay, plan B. Dan zoeken we straks wel weer wat extra's op voor tijdens de wandeltocht naar het podium. Balend van onze misstap om in de waitress te geloven, zaten we te verzinnen wat we dan maar eens moesten halen voor onderweg..

35 minuten later kwam er niets anders dan een stamelend 'Ik geloof niet dat we nog iets anders hoeven te bestellen' uit onze monden. Een giant stuffed pizza kwam onze kant op, welke in geen enkel opzicht leek op de kleine varianten in onze ooghoeken. Met een tevreden smile en een volle maag gingen we nog geen 45 minuten later voldaan op weg naar onze volgende stop: Jason Mraz!

Jason Mraz is een van onze favoriete artiesten, welke deze dag gratis zou optreden. We moesten vanaf ons restaurantje wel even lopen naar het podium, maar dat hadden we er graag voor over! Probleem was dat de tijd ons even niet meezat.. Met een 15 minuten durende nordic walking pas zonder stokken kwamen we net over de brug toen we de laatste klanken van onze man hoorden! So-de-mie-ters! Een 'we want more!' en 'Jason, we're here!' hielpen niet meer er zat niets anders op dan ons grote verdriet weg te winkelen. We zijn en blijven vrouwen.(Chocolade was er niet in de buurt)

Eenmaal in mijn favoriet onder de winkels, Filene's basement, was onze sla-jezelf-voor-je-kop-sessie over en hebben we weer genoten van de heerlijke fashiongekheid. Wat winkels later was het al bijna tijd voor de parade waar heel Chicago op wachtte: de Magnificent Mile parade!

Deze parade brengt stukje voor stukje het licht op North Michigan Avenue met zich mee, waardoor alle bomen verlicht worden en er een prachtig stukje energie-verbruik ontstaat.. Economische crisis? De parade op zich is niet heel erg interessant door de vele sponsors die het feestje redelijk vercommercialiseren. Halverwege de parade zijn we dan ook al begonnen om ons door de mensenmassa heen te wurmen richtingde brug. Hier zou namelijk om iets voor 7-en als afsluiting aardig wat vuurwerk tussen de levensgrote gebouwen de lucht in gaan.

Het wurmen was an sich al een hele uitdaging. Wat een mensen, wat een mensen. Ik met mijn eeuwige geduld (*kuch*) kreeg als resultaat bijna een lachkick toen ik aan vier kanten geplet werd door Amerikanen, welke wanhopig druk aan het uitoefenen waren op iedereen in hun omgeving. Met name op mij, had ik het gevoel op dat moment, maar dat terzijde. Na me uit mijn viervoudige houdgreep verlost te hebben, hebben we mooi een blokje om (dit geval dus ook letterlijk) gedaan om de drukte ietwat te ontwijken. Met een sluiproute (ja, we beginnen de stad gewoon al te kennen!) kwamen we bijna op de brug uit. Bijna, betekent nog zo'n 100 meter te gaan. Deze 100 meter hebben we laten zitten. Mensen, mensen, en nog eens mensen dromden als kleine miertjes samen op de (waarschijnlijk vreselijk koude) brug om de beste plek te veroveren en het vuurwerk als sardientjes te aanschouwen.

Wij, met geen idee waar het vuurwerk zich exact zou ontpoppen zijn op een van de hogere boompartijen geklommen. Eenmaal hier ons plekje veroverd en trots op onszelf hebben we een lekkere suikerspin genuttigd, onze gesponsorde herten-muts opgezet en gekeken naar al die mensen die net zo gek waren om op zaterdag 22 november 2008 in de kou te gaan staan voor een potje Chinese klappers.

Deze klappers waren iets groter dan verwacht. Prachtig vuurwerk en door de hele situatie had je bijna de neiging om 'HAPPY NEW YEARRR' te gaan roepen! Om mijn Nederlandse achtergrond even te verbloemen maar niet gedaan en onwijs genoten van het minuten-durende vuurwerk. Eenmaal afgesloten met oorverdovende knallen (dat wil wel, tussen die gebouwen!) begon de gehele massa in een sprintje naar de autogarages te vertrekken. Om mijn Nederlandse nationaliteit en toeristen-houding nog even waar te maken, zijn Kate en ik op de tussenstukken van North Michigan Avenue gesprongen. Met duizenden mensen langs ons heen drommend moesten we natuurlijk nog wel een foto'tje hebben van al die lichtjes. Springen leek ons ook wel leuk. Resultaat: na het 1,2,3 zat ik in de lucht en moest Kate de camera bijna nog aanzetten. Een Amerikaanse vond het hilarisch en was razendenthousiast of de foto gelukt was. Leuk, uitlachen en dan ook nog vragen of de foto lomp genoeg is, hahaha.

Geen normale spring-foto kan ik jullie inmiddels vertellen. Nadat Kate de camera aanhad en poging twee achter de rug was, kwam ze erachter dat de camera nog op filmen stond enhebben we in een lachkickde hoop opgegeven. Op naar het treinstation!

De terugreis ging weer geweldig, met mannen met borsthaar boven hun shirt uit (afknapper van de eeuw), stelletjes die de halte missen omdat ze liggen te maffen en hippies die ons verblijden met het uittrekken van hun sandalen (O Lorddd).Humor alom, met als mooie bijkomer dat we ook op de terugweg niet gecontroleerd zijn en dus mooi een $5 per persoon hebben bespaard!

Na een kort nachtje vandaag lekker even gebeld en met Aussie een rondje gedaan. Daarna naar Oak Creek (hier 30 min. vandaan) gereden om 'The secret life of bees' te zien. Mensen, ik weet niet of bij jullie deze film ook draait, maar ik heb in tijden niet meer zoveel traantjes moeten wegpinken als bij deze film. Vreselijk goed verhaal, met bekende en goede acteurs/actrices. Aanrader van de week als je van een goede film houdt!

Daarna lekker met de meiden bij Applebees gegeten, alle koetjes, kalfjes en varkentjes weer gewassen. Inmiddels zit ik weer lekker thuis, samen met Aussie. Straks naar bed en vanaf morgen al weer een nieuw weekje! Time flies, deze donderdag is het Thanksgiving (dus van do-zo een lang weekend) en het weekend daaropmag ik al in het vlieftuigvoorNew YorkCity! Ben razendbenieuwd of dat deze metropool de charme van Chicago kan overtreffen.

Foto's en video's staan in de welbekende mappen hier rechtsboven en ik houd jullie op de hoogte van verdere gekheid! Heel veel succes daar in de sneeuw en vergeet niet.. Life's GOOD!

Veel liefs,

Aman*

Seventy-eight bucks of coolness

Ik heb het gedaan. Ik ben gezwicht.

Zoals enige vrouwen onder jullie inmiddels al wisten, had ik vrijdag een tassenparty van het merk 1154 Lill. Voor wie op http://www.1154lill.com/ kijkt, ziet dat dit relatief unieke concept niet erg goedkoop is. Men kan kiezen uit een grote range van type tassen. Deze tassen kun je daarna naar eigen inzicht laten maken met de stoffen die jij wilt. Het resultaat: 14 besluiteloze vrouwen starend naar 25 verschillende tassen en 200 soorten stof.

Hoewel ik eerst het ingenieuze idee had alleen maar te gaan kijken, kocht het product mij om. Met als gevolg dat ik het product kocht, wat vele malen duurder was mijn inziens. Maaaaar.. Over drie weken heb ik mijn persoonlijke, unieke (geen enkele Amerikaan is in staat een Nederlandse combinatie te maken) en rete-interessante kleine tasje. Deze bewaar ik in ieder geval voor de rest van mijn leven, al is het maar om er een goede koper voor te vinden in barre tijden. Gelukkig was ik niet de enige die wat kocht en werden er zelfs tassen van 200 dollar ontworpen. Dus voelde ik me helemaal niet zo vreselijk gestoord, niet goed wijs of gewoon een persoon met een steekje los meer. Er waren mensen die er nog gekker van waren! Daarbij werd mijn ontwerp alom gerespecteerd en verzekerde Kate me ervan dat ik over drie weken toch echt '78 buck of coolness' aan mijn pols heb hangen. Gelukkig maar..

De volgende dag was het tijd om mijn Chrysler (a.k.a. nep-Ferrari) aan een grondige inspectie te onderwerpen. Alhoewel ik geen enkel probleem heb methet gruwelijke geluid wat mijn uitlaat produceert, schijnen andere mensen dit minder te waarderen.. Hoewel er eerst plannen waren om de convertible (ander woord voor cabrio) naar de garage te brengen, bood David aan er even naar te kijken. Hij heeft een vriend (waar ook zijn Ferrari geparkeerd staat) die gek is op auto's, er dan ook veel heeft verzameld, en zelfs een tweetal race-bolides in de schuur heeft staan.

Als snelheidsmaniak erg vervelend dus. Zo stonden Astrid en ik zaterdag morgen rond een uur of 10 met een pak stroopwafels voor de deur van de loods waar ik me aardig wat dagen zou kunnen vermaken. ILOVE fast cars. Zo ook de felrode Corvette waar ik uiteindelijk weer in belandde naast Pete (de vriend van David). 520pk, inclusief Supercharger voor de kenners, driftend over de veelste korte en drukke wegen van Kenosha. Het wordt tijd dat ze hier een circuit aan leggen..

Al met al werd door de technici onder ons geconstateerd dat er zich in het laatste gedeelte van mijn uitlaat-installatie een flink gat aan de bovenzijde bevindt. Helaas waren er in de buurt niet zo snel passende onderdelen te vinden. Daarom zal mijn nep-Ferrari dus aanstaande dinsdag zijn stemgeluid weer kwijtraken bij een andere garage, waar ze ons iig niet meer af kunnen zetten zoals in de autobranche wel eens makkelijk het geval is.

Wat schoonmaken, eten, website bouwen en Sprout lezen later zaten we weer in de auto (dit keer de Infiniti) richting het Zuiden. Het maandelijkse kaartavondje stond op het programma. Uiteraard weer barstensveel eten (waar ik nog steeds niet goed in getraind ben, zowel het eten als het totaal afblijven) en nog meer gezelligheid. We belanden in een spelletje 'Scattergories' . Een geweldig spel, waar ik nog nooit eerder van gehoord had.

Een simpele, korte uitleg. Men krijge een bord met twee lijstjes. Een met korte categorieen (denk aan: famous persons, things made of metal en athletes) en de andere met evenveel lijntjes om de antwoorden op in te vullen. Je krijgt per team 3 minuten de tijd om per categorie een antwoord te verzinnen met de letter die zojuist met de dobbelsteen gegooid is. Dus een 'C', dan kan er bij famous persons bijvoorbeeld 'C'atherina Zeta Jones worden ingevuld. Leuk extra'tje is dat geen van de teams hetzelfde antwoord mag hebben, anders vervalt het punt wat je kunt halen. Daarbij is het mogelijk om meer punten te scoren. Heb je dus bijvoorbeeld 'Coca Cola can', dan zou je drie punten kunnen krijgen, hahaha. Hoewel je deze dingen ook aan kunt vechten tussen de teams met duimen omhoog of omlaag, he Andre?!

Al met al een geweldig spel met de gekste antwoorden (geloof dat ik hier maar algehele censuur toepas), veel bier en humor alom. Tip van de week, als je het mij vraagt, hahaha. Op de terugweg nog even mijn geliefde vader uit zijn bedje gebeld (half 9 is toch geen tijd op de zondag Pa!) en even later zelf in ons bedje gedoken. Hier kwam ik vele malen later uit (na het uitdrukken van mijn 6.45h-werk-wekker-radio-met-kerstliedjes), inclusief barstende hoofdpijn en een pijnlijk lijf. Nee, geen dikke kater. Was het maar zo, dan had ik er nog lol aan beleefd. Gelukkig zal dit ook wel weer overgaan en ga ik straks nog maar eens wat fruit verorberen als vitamin shot.

Dan is het weekend weer voorbij en gaan we weer op naar de volgende week! Bring it on!

Veel liefs,

Aman*

Yes, we can!

Hoewel mijn ogen bijna dichtvallen na 9 uur werken en 1.5 uur keihard beulen in de sportschool, heb ik net de eerste speech van dezojuist betitelde volgende president van the United States of America gezien. Barack Obama, man van de ongekende mogelijkheden, heeft het 'm geflikt. Met een ruime meerderheid was al na ongeveer 52% van de stemmen duidelijk dat deze man een van de zwaarste taak ter wereld op zich gaat nemen. Een land vol burgersgesplitst door verkiezingen, huidskleur en inkomenzal zich achter deze man moeten scharen om het potje wat ze er van gemaakt hebben op te lossen.

Nadat John McCain zijn nederlaag (op een eervolle manier, waar ik veel respect voor heb, alleenjammer van zijn slecht-tegen-hun-nederlaag-kunnende publiek op enige momenten) heeft toegegeven, was het tijd voor Obama. In het grootste park van Chicago, de stad waar wij zaterdag nog onvermoedend rondliepen, sprak hij honderdduizenden mensen die een kaartje voor dit feest hadden gekocht toe. Met respect, passie en doorzettingsvermogen, mijn inziens.

Of deze man het klusje gaat klaren, geen garantie. Of deze man er veel voor over heeft, zeker weten. Of hij het alleen kan, no way. Er is geen probleem te tackelen zonder inzet van de burgers. Miljoenen Amerikanen, met allemaal een eigen stem, moeten zich scharenonder de schoudersvan Obama. Ik ben benieuwd wat deze 'change' voor 'change' met zich meebrengt in dit gekke land.

Er hing vandaag een uitgelaten sfeer onder de mensen. Een historische dag, volgens velen. Een moment van verandering, volgens velen. Een moment van onbesluiteloosheid voor anderen. Een dag waarop ik gewoon moest werken en geen enkele stem mocht uitbrengen. Maar ik ben tevreden met kijken en luisteren.

Er gaan de laatste weken al stemmen op dat dit land echt een verandering nodig heeft. De economie knalt in elkaar, de criminaliteit rijst de pan uit.Zo was het ook opvallend dat Obama direct (kogelwerende neem ik aan) glazen panelen op zijn podium had staan. Hangt me bij dat iemand onlangsiets zeiin de trant van'De keuze is moeilijk, de ene gaat dood aan een hartaanval, de andere wordt omgelegd'. Laten we hopen dat deze wel man de kans krijgt om zich waar te maken, zoals inmiddels velen 'mannen van veranderingen' dit niet hebben gehad. Mensen houden niet van veranderingen. Nu nog leren dat ze hier soms wel eens beter van kunnen worden.

Al met al, weer een stapje in de historie. Ik ga nu mijn (wekker)radio met non-stop KERSTmuziek (het is toch niet te geloven, van Halloween tot new year, non-stop!) uitrammen en mijn ogen dicht doen voor een tukkie. Morgen weer een dag. Met kerstmuziek als start. (ik kan geen andere heldere zender vinden, bastards dat 't zijn) Gelukkig heeft 'Rudolf staat op' ook zo zijn charmes..

Maak er weer een mooie dag van daar!

Aman*

Supermannnn!

Het lijkt wel alsof ik tegenwoordig meer moe ben NA het weekendvoordat ik aan die twee dagen zonder werk begin. Gelukkig ben ik alleen maar moe van leuke dingen (de schoonmaaksessie daargelaten, hahaha). Dit weekend was het ook weer een feestje.

Na een vreemde week wat betreft het weer (maandag sneeuwvlokjes, vrijdag 20 graden en mijn cabriotop lekker open) was het vrijdag toch echt tijd om weer even niet aan mijn onderzoek bij Cordstrap te hoeven denken. We zijn, dit keer met Astrid erbij (ze moest ertoch echt aan geloven, hahaha), weer naar Cortese's geweest . Dit is het Italiaanse restaurantje waar ik vorige week ook over schreef en waar we ons nog steeds goed vermaken. De eigenaar (Achilles, vergeef me als ik het verkeerd neerzet) is inmiddels ook bekend aan onze tafel, de accordeonspeler (die man is dus echt 80! Applaus in het kwadraat voor die arme man) helaas geblesseerd aan zijn arm/schouder, de waitress was nog steeds hysterisch, dit keer inclusief Halloweendiadeem. Leuke sfeer, lekker eten (de lasagna is een WON-DER voor de smaakpappillen) en goed bijbabbelen. Heerlijk avondje, welke misschien wel iets te laat eindigde voor de man die (erg vervelend uiteraard) de volgende morgen stervensvroeg zijn bed uit moest om het vliegtuig te halen naar Myrtle Beach voor een golftripje. Je kunt niet alles hebben Andre.. Hahaha.

Aangezien Andre de komende dagen niet thuis is en we anders veelste lang in mannenwinkels moeten rondhangen, hebben Astrid en ik het er goed van genomen en zijn we zaterdag in downtown Chicago beland. Chicago.. Stad waar ik me uitermate goed thuis voel. Geen stress, modern, schoon, genoeg groen, leuke mensen en altijd bruisend. Je weet maar nooit.

Al met al hebben we de hele middag (eerst nog even lekker gesport bij de Recplex 's morgens en Aussie naar de Woofdorf gebracht) en een groot gedeelte van de avond in winkels, winkels, winkels, winkels en eettentjes doorgebracht. Het gevolg: twee vermoeide, maar voldane vrouwen, underwear, een muts en gevulde magen. Heerlijke dag, Aussie weer lekker opgehaald en na nog even op de bank te zijn geploft, mijn bedje ingedoken.

Dit weekend waren wij in de States aan de beurt om een extra uurtje slaap te hebben. Nu zitten we dus weer op 7 uur tijdsverschil (ipv 6 van afgelopen week) en is het ook hier eerder donker en vroeger licht. Heerlijkkkk, maar niet heus (aangezien ik een avondmens ben en 's morgens nog steeds de wekker niet kan waarderen).

Deze morgen was de wekker gelukkig iets later dan gebruikelijk (ipv de normale 6.45, nu 9am) en kon ik heerlijk relaxed opstaan met mijn aardbeienyoghurt, boterhammetje hagelslag en melk. Daarna mijn kamer en de badkamer weer eens een grote beurt gegeven en daarna was het al weer tijd voor de volgende uitdaging.

Zoals de mensen die mij al langer kennen misschien weten, was ik vroeger niet echt een enorme held in achtbanen. Tegenwoordig heb ik er geen problemen meer mee en vind ik het te gek. Even je grens verleggen en gewoon gaan. En waar kan dat beter dan in Amerika?! Dit was het laatste weekend dat Six Flags Great America open was, inclusief een Fright Fest Halloween thema, dus daar moest even gebruik van gemaakt worden. Tickets gekocht via internet en gaan.

En wat een dag. Huge park, meer achtbanen dan ik ooit bij elkaar heb gezien, met de gekste loops, twists en drops. Okay, ik geef toe.. Ik ben niet goed in the drops (specifieker gezegd, mijn maag is daar niet goed in), dus de Viper beviel me bijvoorbeeldmaar gedeeltelijk, maar er was gelukkig nog VEEL meer te beleven. Het toppunt van de dag was toch echt wel de SUPERMAN. Ja Ronald, I DID IT. It scared the hell out of me, maar het was de gaafste ride ooit. Stel je voor. Je zit normaal in een individuele stoel. Dit keer werden je voeten echter ook vastgezet en voor je het weet hang je met je gezicht naar de grond onder je te koekeloeren aangezien de stoel zojuist 45 graden gekanteld is. Pretty scary, zo'n 200-300 meter boven de grond, kan ik je vertellen. Man, ik had het niet meer toen we op het hoogste punt waren. Dit keer geen veilige steun in je rug, aangezien onze vriend 'zwaartekracht' ervoor zorgt dat je in de beugel om je buik (is dat ding in vredesnaam wel veilig!?)en je voeten hangt. So-de-mie-ters.

Maaaaaaar.. Eenmaal met een vreselijk lange drop (paar seconden gok ik, hahaha) waarvan mijn maag even een sprongetje maakte op naar de rest van de bochten, kurkentrekkers, loops, enzovoort. Allemaal met je hoofd eerst, in mijngeval mijn handen naar voren (het heet toch niet voor nietsde Superman?!)en je buik naar beneden. En dat is... GAAF! Een compleet andere gewaarwording van het hele achtbaanwezen. Unbelievable stoer. Even waren Kelly en ik de stoerste vrouwen op aarde (en Kate een chicken, hahaha) Het is dat we er ruim een uur voor hebben gewacht en de rij alleen maar langer was geworden, maar anders! Woahhhhw!

De wonderbaarlijke Superman hebben we betiteld als de beste afsluiting ooit. Six Flags achter ons gelaten, Gurnee in gereden en bij Uno's gegeten. Voor het eerst in mijn leven (je moet alles proberen) deep dish pizza op. En ook dit is weer goedgekeurd door de Keuringsdienst van Amanda. Een deep dish pizza is overigens een soort pizza in een taartvorm (met opstaande rand) gevuld met tomatensaus, mozarella cheese en de andere ingredienten naar wens. Erg vervelend dus (not). Helaas vullen deze pizza's als gekken en heb zelfs ik heel Amerikaans om een box gevraagd. Doggybags for life. Hahahha.

Kelly thuisgebracht, met Kate terug naar Kenosha/Racine gereden en inmiddels zit ik weer op de bank met mijn laptop op mijn schoot en een mooi weekendje achter de rug. Hopelijk zullen er nog VELEN als deze volgen!

Take care over there!

Veel liefs,

Aman*

Pitbulls met lippenstift en swingende heupen

Terwijl ik hier met een schaaltje vol met gehaktballetjes in een spicy peanutsauce voor mijn neus zit (thanks Harald!), weer even een berichtje. Wat de pindasaus betreft, Harald heeft me overgehaald om het sausje wat ik normaal verafschuwde te gaan eten en ik denk dat velen van jullie stinkend jaloers zouden zijn als je deze hebt geproefd (so-de-mie-ters lekker!). Om de meatballs nog maar even achterwege te laten, gnagnagna.

Maar allez, er is nog meer op de wereld dan meatballs in peanutsauce! De aankomende verkiezingen hier bijvoorbeeld. Ik heb geen idee hoeveel jullie daar van meekrijgen in het kleine Holland, maar ik kan je vertellen dat ik er hier zo'n beetje mee wordt doodgegooid (wordt je hier al snel met iets in dit hysterische land, dus ik ben goed infilteren en ontwijkengeworden). Vooraf kan ik jullie alvast even melden dat ik totaal niet politiek ben aangelegd en mijn interesses ook zeker niet in die regionen liggen, maar het is zeker even een berichtje waard.

Zoals jullie allen weten strijden Obama (black guy met flaporen, opgevoed door een blanke moeder, twee dochters en een vrouw die beter kan dansen dan hem bij Ellen-show) en McCain (kalende, blanke man, vrouw die rijker is dan hijzelf (shit happensss), en die in dienst heeft gezeten) om het presidentschap van de US. An sich al een onbegrijpelijk punt, want deze taak zou ik voor geen goud op me willen nemen. Maar IEMAND moet het doen.

De strijd is de laatste dagen heviger dan ooit, aangezien het er nu op aan begint te komen. Elk nieuwsbulletin, veel tuinen en auto's, commercials ('I'm Barack Obama and I approved this message') endebattenzijn overvol vande twee kemphanen en hun standpunten. Noujah, standpunten. Ik ben inmiddels al ietsiepietsie minder objectief (mijn excuses), aangezien Obama mijn inziens vele malen intelligenter is en beter in staat mensen overtuigend te leiden (al is het naar de afgrond), maar de argumenten laten vaak aardig wat te wensen over.

Mr. McCain focused zich completely op het feit dat hij in het leger heeft gezeten en Barack Obama niet, wat dus gelijk zou staan aan het feit dat deze man totaal geen ervaring heeft. Dat is dan ook zo'n beetje het enige standpunt wat hij inneemt (ja,een belofte/meningkan alleen maar tegen je worden gebruikt). Gelukkig voor hem (*kuch*) wordt dat gat opgevuld door onze pitbull met lippenstift, genaamd mevrouw Palin. Wat een vrouw, wat een vrouw. Ijsberen omleggen in Alaska, geen probleem. Of er nog mannen zijn daar, ik vraag het me zwaar af. Manier van mensen beinvloeden, petje af. Maar er is nog meer op deze wereld dan het hebben van veelste veel kinderen en het dragen van een bril.

Al met al ben ik dus meer naar Mr. Obama gebogen. Ik denk echter dat geen enkel persoon dit land 100% goed kan leiden, door de enorme verschillen, zowel in cultuur als inkomen, en levenswijzen. Er zal altijd iemand (of een bepaalde 'groep' met overeenkomstige kenmerken)tegen het hoofd gestoten worden. Op dit moment is het dus de bedoeling om zo min mogelijk mensen tegen het hoofd te stoten en de grootste groep achter je te krijgen. Ook wel bekend als onze 'Joe the Plummer', also known als de simpele middenklasse. Ik zag vanmorgen op het nieuws dat Joe, arme man die dus echt bestaat en opgeduikeld is, inmiddels al aan het zingen gezet is en ingelijfd is in het McCain kamp. Je kunt niet alles hebben als veel zwart werkende (moffelen we snel even weg) loodgieter. Het feest is een keertje over (na volgende week gok ik voor hem, hahaha).

Het feestje wat nu nog aan de gang is, kost velen miljoenen, ook iets wat voor mij eigenlijk onbegrijpelijk is. Een economie die zo staat te trillen dat China er bijna van in zijn broek piest van het lachen, een bedrijfsleven dat de klappen aan het opvangen is van de levenswijze van de gemiddelde Amerikaan enfeestende boards of directorsen twee kemphanen die in plaats van het geld te investeren in zaken die resultaten opleveren op economisch gebied, alles in media en show stoppen. Ook de 4 miljoen kostende Obama-show van een half uur op maar liefst 7 kanalen tegelijk (dat is weer eens iets anders dan het nieuws met mijn hoofd) zal jullie denk ik bekend zijn.

De mediamagnaten en de merchandising producenten kunnen deze week nog even genieten van het binnenstromende geld (van onder andere Warren Buffet van de Barack Obama clan). Vanaf volgende week zal het waarschijnlijk ook voor hun de broekriem aanhalen worden. Maar het was me toch een goed feestje..?

Laten we logisch blijven nadenken en niet in de stress schieten van alle media en berichten. De beurs zal in een neergaande spiraal blijven zolang de beleggers pessimistisch blijven en dit door laten voeren op hun manier van handelen en denken. De economie zal niet groeien zolang de mensen de handen op de knip houden en de bedrijven geen kans geven tot nieuwe ontwikkelingen of alleen al het betalen van hun rekeningen. Deze rekening kan ook gestuurd zijn door uw/jouw werkgever, waar je salaris later weer uit betaald zou moeten worden. De vicieuse cirkel van de economie. Laten we positief blijven, en onze schouders eronder zetten. Dit werkt vele malen beter dan treuren en met onze sok onder onze bed slapen. Geld is nodig om nieuw geld te maken, op een verantwoorde wijze, met een nuchter inzicht.

Blijf dus een beetje genieten daar, het leven is te kort om er na je pensioen pas mee te beginnen.

Veel liefs,

Aman*

PS: volgende keer weer een iets minder economisch verhaal vol levensvisies, aangezien ik dit weekend gek ga doen in Chicago en Six Flags! Prepare! (gnagnagna)

Snow!

Wil even met jullie delen dat ik gisteren mijn eerste sneeuwvlokjes van dit jaar heb gezien! Je weet wel, dat witte spul waar we in Nederland rond de kerst vreselijk op hopen. Als er dan ein-de-lijk een centimeter is gevallen ligt direct heel Nederland plat en kunnen we geen kant meer op.

Terwijl het hier twee weken geleden met de marathon nog rond de 30 graden Celsius zat, is hier aardig wat koude lucht neergestreken (die wind is echt dodelijk als je het mij vraagt), wat gisteren voor mijn eerste Amerikaanse sneeuwvlokjes zorgde! Die gekke Nederlander moest daar uiteraard ook nog even foto's van hebben ('It's just snow, you crazy Dutchie') dus die plaats ik even in een nieuwe map met wat foto's die ik al ter voorbereiding heb gehad!

Gelukkig is dezelfde avond Astrid weer lekker thuisgekomen van haar tripje Nederland en hebben we vanmorgen samen voor de open haard zitten genieten van de warmte die deze hemelse uitvinding met zich meebrengt. Daarbij is ook mijn winterjas gearriveerd, evenals wat andere (warme) kleding! Hiehaaaa! Thanks mam and Astrid!

Achteraf maar goed ook, aangezien de ramen van de Chrysler vanmorgen wel erg hard glinsterden van de ijskristallen ('goddamn') toen ik naar mijn werk wilde scheuren. Met mijn domme hoofdje vergeten de cabrio dit keer in de garage te parkeren in verband met de vorst die ze opgaven. Met hulp van As een cd-hoesje opgezocht, raampjes opengekrabd en ietwat vertraagd op naar Sturtevant.

Eenmaal hier zit ik weer achter mijn bureautje, met mijn laptopje voor mijn neus en een berg aan nieuwe mailtjes van salesreps die ik gisteren stuk voor stuk feedback heb gegeven op hun quotes en manier van handelen. Zijn ze misschien niet gewend hier, maar volgens de eerste snelle blikken reageren ze er allemaal goed op en zijn ze alleen maar meer gedreven om me nog betere prijzen of service aan te leveren. Allez hop!

Ik ga ze snel doorspitten en laat jullie deze week vast nog wel meer weten! Zal ook wat schrijven over de verkiezingen die nu toch echt op volle toeren beginnen te draaien en de dingen die voor aankomend weekend weer op de planning staan!

Veel liefs,

Aman*

Trick or treats!

Het valt mee, lieve mensen. Halloween is niet zo hysterisch als het altijd in films lijkt. Ik weet het, het is even een domper voor jullie, maar het is nu eenmaal zo! Ik moet er wel bij zeggen dat het volgende week pas officieel Halloween is volgens de kalender, maar ik heb in ieder geval mijn eerste 'trick or treats' ooit meegemaakt.

Dit staat gelijk aan een berg kinderen midden in een verkleedpartij'tje, wanhopig bedelend om snoep. Hahaha. Nee, het is best schattig om kleine jongetjes en meisjesals convicts (oranje Prison Break pakkies), luipaarden, prinsessen, heksenof skeletten voorbij te zien komen. Hele families komen verkleed (zielige ouders, izo n piratenpakken, hahaha) langs de deuren, anderen laten hun kinderen het bedelen doen ('s avonds zullen ze de zakken vast wel confisqueren).

Het verbaasde mij dat dit alles gewoon 's middags rond een uur of 4 plaatsvond, wat de Halloween sfeer er niet echt bijzonder spannendop maakt (geschminkte gezichtjes zijn dan toch (nog) iets minder angstaanjagend en ouders staan nog ietsiepietsie meer voor l*l), maar het was zeker leuk om het een keertje mee te maken!

Naast deze jaarlijkse traditie heb ik dit weekend ook kennis gemaakt met een van de andere volkssporten hier.. Bowling! Nondeju.. Na vele verhalen verwachtte ik inmiddels al een schemerende zaal vol met rook, bier en dikke mensen die in hun speciale bowlingschoenen de persoonlijke bal tegen de kegels aan lieten kletteren. Okay, er waren enkele dingen goed ingeschat (dik zijn ze en bier drinken doen ze al snel hier), maar dat het deze avond alleen maar vrouwen in de league waren in de 20-30 range waren, had ik zeker niet verwacht.

Sommige van hen kunnen niet eens bukken om de bal redelijk normaal op de baan te krijgen, waardoor het een heerlijke knal (dat die baan nog niet vol met putten zat lag aan het feit dat het zojuist verbouwd was denk ik) bezorgd. Who cares? Met bier schijnen deze vrouwen nog beter te kunnen gooien geloof ik, aangezien de emmertjes Miller Light niet aan te slepen waren.

Terwijl er wat jong grut werd opgehaald door een woedende moeder (catfights als ons pauze vermaak zijn nooit weg), besloten Andre en ik (eerder Andre eigenlijk) dat we ook maar eens wat moesten proberen op een van de 24 banen (het blijft een VOLKSsport, aan het aantal banen te zien). Het bowlingritueel is hier geheel hetzelfde, aangezien ze hier ook spuitbussen bij de huurschoenen hebben staan en er een berg ballen aan keuze voorradig is. Uiteraard had ik bijna een under-12 bal gepakt (ik had geen druppel alcohol op), maar uiteindelijk is het met onze voorbereiding helemaal goed gekomen.

Zo goed zelfs dat ik het eerste potje heb GEWONNEN! Mensen, ik heb Mr. Andre van Hoornaar op vrijdag 24 oktober 2008 rond een uur of 11 ingemaakt met een potje bowling! GNA-GNA-GNA. Laten we het maar niet meer over het vervolg van de avond/nacht (*de rest verloren, kuch*) hebben en nog maar even goed genieten van deze e-nor-me overwinning.

De rest van het weekend hebben we lekker doorgebracht met dingen van sporten, Aussie vermaken, schoonmaken, darten en boodschappen doen, tot lekker eten. Wat betreft eten hebben we dit weekend als klap aan heldere hemel weer iets verrukkelijk goeds gevonden.. Yammie. Een Italiaans restaurantje wat wel re-de-lijk (zacht uitgedrukt) op onze wensen aansluit.. Lees: Italiaanse mensen die ook echt Italiaans kunnen koken, een accordeon-speler die een berg sfeer in de ruimte brengt, bankjes waar je nooit meer uit wilt (en ook niet komt), een bar in het midden, mensen die in zijn voor wat gezelligheid en malle babbe-zang en veel humor. Zal me niet verbazen als we daar wel vaker belanden, hahaha.

Nou lieve mensen, mijn pauze is weer voorbij voor vandaag. Tijd voor wat nieuwe uurtjes bikkelen!

Liefs!*