So YOU think you can dance!?

Neem dan eens een kijkje bij de live tour van het programma SYTYCD.. Zoals ik al had verteld, moest ik gisteren naar de show. En ik kan niets anders zeggen dan.. Impressive!

De gemiddelde Nederlander kan wat leuke danspasjes of wat bewegingen doen in de kroeg of wat stijldansen in de plaatselijke dansschool, maar dit.. NIET NORMAAL. Wie na het kijken van deze filmpjes denkt dit ook te kunnen, meld je even bij mij. Ik heb gisteren een prachtige manier om veel geld te verdienen voor je uitgevonden (ik heb er geen probleem mee om als manager te fungeren uiteraard, hahaha).

Het tv-programma So You Think You Can Dance draait al vier jaar in de States. Uit dui-zen-den dansers worden de allerbeste van het land uigekozen. Aangezien hier 'iets' meer mensen wonen dan in het pittoreske Nederland komt er aardig wat voorbij. Uiteraard ook de gekste dingen, but only the strongest will survive. And hell yeah, they did.

Voorafgaand aan de show ben ik vanuit het werk gelijk doorgegaan naar Milwaukee. In Milwaukeewerden wij als5 vrouwen ook nog eens vergezeld door wat verdere bekenden, zodat we uiteindelijk een flinke tafel, met goed etenen veel gezelligheid konden veroveren in een lekker restaurantje. Eenmaal uitgegeten rustig gelopen (uitbuiken mensen) naar het Bradley Center. Hier spelen normaal diverse sportteams en kan dus als relatief groot (overdekt) stadion worden gezien.

Na een korte (al aardig overweldigend door de effecten en het geluid) intro van de show en de dansers.. De introdans! Ik heb deze al geplaatst als video (niet van mijn cam) en ik viel hierbij al zowat van mijn stoel. Het gevoel van ritme, de energie en het bruisende stadion werkt toch echt op je hysterie-spieren zoals ik ze maar noem tegenwoordig (vraag me niet welke dat zijn, want ik heb geen flauw idee).

Het lijkt me wel duidelijk dat ik de show geweldig vond. Met ruim 3 uur aan dansroutines, met een korte pauze (er moet wel wat merchandising a $40 voor een shirtje,en (fast)voedsel ingeslagen worden natuurlijk) tussendoor, heb ik continu op het puntje van mijn stoel gezeten.

Dit puntje-van-mijn-stoel-situatie kwam overigens niet alleen door mijn enthousiasme. Ik heb helaas mijn camera niet bij me, maar zodra ik een filmpje plaats weten jullie wat ik bedoel. Het was namelijk van groot belang dat je zo ver mogelijk van de achter ons liggende rij verwijderd raakte. Hier hadden zich een aantal 13-jarige fanatiekelingen verzameld. Mijns inziens worden alle meisjes hier bijna geboren inclusief make-up, een haarstijltangen een vreselijk schel stemmetje. Geef ze een show als SYTYCD en je breekt gegarandeerd zo'n beetje alle vliezen die je maar in je schedel kunt hebben..On-ge-loof-e-lijk.

Wat heerlijke blikken (ik was echt nietde enige! Echt niet!)later en tegen het randje van tae bo neigingen later besloten de meisjes (eentje was zelfs haar stem al kwijt en nog steeds onvermoeibaar schel) een ander plekje te zoeken. Het gevolg was de de daaropvolgende rij achter ons de gouden keeltjes maar eens schraapten om de dienst over te nemen. Desondanks deze schelle peuters on tour hebben we met zijn allen genoten van de prachtige dansen. Ik had overigens nog nooit twee zwarte ghetto-mannen een Russische dans zien doen en een man in een Weense baljurk gezien, maar ook dat was weer een belevenis kan ik je vertellen, hahaha. Je moet alles een keertje meegemaakt hebben he!?

Al met al is het mooi als mensen zo'n passie hebben voor iets en hier alles voor geven, in ieder opzicht. Ik heb aardig wat filmpjes geplaatst (zie tabblad rechtsboven voor Video's). Ik zou jullie het liefst de hele show laten zien, maar dat is ook weer zo overdreven. Wil je meer ontdekken van deze show.. typ SYTYCD(season 4)in op You Tube en je kunt je uuuuuren vermaken.

Ik ga me snel weer met mijn werk vermaken nu, aangezien ik vanmiddag eerder naar huis ga om Astrid richting het vliegveld te helpen. Ze vliegt vanavond voor een paar dagen naar Nederland, zodat ik home alone ben (Andre is ook van huis voor werk)!

Have a great day everyone!

Veel liefs,

Aman*

Another experience, another person, another smile.

Aangezien er weer genoeg gebeurd is en ik nu even moet wachten op een e-mailtje, even snel een berichtje. De berichtjes worden iets minder frequent, maar ze blijven komen hoor! Geen zorgen. Dus geen spam-mailtjes meer.. ze komen echt nog! Hahahha.

In een weekje kan er hier qua weer veel omslaan. De blaadjes beginnen de laatste dagen helaas in rap tempo van de o zo prachtige bomen af te vallen, en vanmorgen was het welgeteld 36 graden F (ongeveer een freakin' 2 graden celsius) op de thermometer in de auto toen ik naar het werk reed. Zo zie je maar, van een shirtje in het ene weekend naar een dikke trui in het andere weekend.. You'll never know. Gelukkig is het zonnetje met zijn blauwe lucht weer terug aan de hemel, wat me beter stemt dan de vreselijke wolken, wind en regen van gisteren. (Zal ook wat foto's plaatsen welke ik ter voorbereiding alvast ontvangen heb.. Prepare!)

Gelukkig kon ik gisteren mijn weer-frustratie weer aardig kwijt in het sporten. Ja, ook al sporten op een maandag. Nieuwe les, Body Vive. Vreselijk leuk met een speciale bal, tube en een mat voor het grondwerk, maar het blijkt dat ik toch wel liever een schop onder mijn kont krijg bij het Bootcamp aangezien ik dit maar een piepkleinbeetje langzaam en soft vond.

Vanavond kan ik echter niet naar mijn favoriete (vorige week was het twee uur.. quite exhausting) bootcamp-class, want we gaan met een paar meiden naar een grote show in downtown Milwaukee. Volgens mij heb je het ook op tv in NL: ' So You Think You Can Dance!?' Hier loopt het al aardig wat seizoenen en touren de beste dansers met zijn allen door de States als afsluiting. Razendbenieuwd wat voor gekheid het zal worden, aangezien iedereen er zwaar hysterisch over is (die eigenschap heb ik nog niet echt overgenomen, sorry).

Verdere eigenschappen beginnen wel te komen hoor. Op vrijdagavond darten in de plaatselijke kroeg vol met vrouwen aan het bier, sigaretten en hilarische humor (dan neem ik eigenlijk alleen het darten over), shoppen tot jebankpas begint tegen te werken (ik stop er liever net iets voor), autorijden voor de kortste stukjes (ja, ze hebben hier toch echt uitermate weinig voetpad, en ik ben nog niet levensmoe), en ga maar door. Gelukkig blijf ik ook nog wel een beetje de nuchtere Hollandse, aangezien ze je hier ook de ruimte voor geven (zolang je er maar lak aan blijft houden dat ze je een beetje vreemd aan kunnen kijken, hahaha).

Dat vreemd aankijken doe ik misschien wel net zo vaak bij de gemiddelde Amerikaan, aangezien ze hier echt dingen hebben waar je even aan moet wennen. Een kleine opsomming van wat me zo snel te binnen schiet..

• De meeste Amerikanen beschikken niet eens over een paspoort en komen zelden buiten hun eigen staat of zelfs city(dat verklaart het holbewoners-gedrag van vissen, hunting en de hoge bierconsumptie hier misschien)
• Mensen eten hier over het algemeen alleen met een vork. Of dit nu door het hoge aandeel fastfood komt (who needs a knife for a supersized cheeseburger?!) of de dikke armen die niet in staat zijn ook nog eens een mes op te tillen.. Ik ben er nog steeds niet uit. Snijden kun je overigens ook met een vork (ja, ze doen het echt zo bij de dingen die ze niet in een keer naar binnen kunnen werken), dus het zou ook nog wel eens innovativiteit genoemd kunnen worden..
• Mensen gebruiken voor alles een creditcard (situatie: het is zo fijn om lekker vaak mijn handtekening te zetten en er aan het eind van de maand achter te komen dat ik helemaal niet zo veel geld heb en er liever 20% rente over betaal) en het bankwezen is zo ongeveer uit de steentijd (ze gebruiken net pen en checks in plaats van een beitel en stenen). Het is me daarbij door de economische situatie (dat is worldwide denk ik het geval) al een paar keer voorgekomen dat mensen bij de kassa geen balance op hun rekening meer hebben. Best vreemd om dat zo mee te maken kan ik je vertellen..
• Verder dragen mensen hier vaak iets van wapens bij zich. En ja, ook ik ben sinds vorige week de trotse eigenaar van een felroze pepperspray! Kate vond dat ik die nodig had, aangezien ik ook wel eens home alone ben en door wat mindere buurten heen moet. (gok dat criminelen me toch eerst uitlachen om dat gekke roze geval, maar dat zie ik maar ter afleiding, hahaha) Ik zal een foto plaatsen in de Living in Kenosha map! (okayyyy.. kunnen jullie ook even lachen om mijn eerste echte wapen..)

Nou, ik heb inmiddels hetgeen wat ik nodig heb ontvangen en ga dus snel weer verder hier. Ik zal jullie binnenkort verder inlichten over mijn belevenissen van die show vanavond! Wat nieuwe foto's staan weer in de Living in Kenosha map!

Veel liefs,

Aman*

Champions!

Na een korte pauze, weer even snel een verhaaltje over wat belevenissen. Met name dit weekend was weer heerlijk!

De vrijdagavond begon met een bezoekje aan de Barnes&Nobles, een boekwinkel(keten)waar ik wel uren kan ronddolen. Met een 2009 agenda onder den arm (als oerHollandse vrouw uiteraard met korting, aangezien ik Kate's klantenpas in geconfisqueerd heb, hahaha)was het tijd om lekker naar huis te gaan! Eenmaal thuis duurde het niet lang of we zaten met zijn 5-en, in plaats van de normale '4-en', buiten bij het kampvuur. Ronald (salesrep in NL voor Cordstrap) was namelijk eerst naar Chicago gevlogen, zodat hij hier een weekendje mee kon makenvoordat hij 's maandagsmet Andre naar een beurs in New Orleans zou vliegen.

Na een pizza bij Papa John's besteld te hebben (http://www.papajohns.com/), lekker gesmikkeld en bijgekletst over allerlei koetjes en kalfjes. Besloten dit keer niet al te laat naar bed te gaan. Het was de bedoeling de volgende morgen misschien maar eens vroeg naar de Recplex te gaan, aangezien de 8-9am les misschien wel leuker is dan de bosu.

Zoals jullie al raden, lukte het mij om 6.40am toch echt niet om uit bed te komen (hoe kwam ik in vredesnaamop ditidee*gaap*), en ben ik weer voor de bosu gegaan. Ook leuk en op een schappelijkere tijd. (het is uiteraard niet voor niets weekend) Twee uur, restanten pizzaen wat Skype later ben ikbij de mannen in de auto gesprongen voor de zaterdagse trip richting Naperville. Hier weer een pot vol schandalig slecht, maar goed op de lachspieren werkende, voetbal. Andre is de komende week toch nog even niet thuis, dus nu kan ik het zeggen, hahaha. Ter info: hij heeft er maar 1 gescoord in plaats van de gebruikelijke 2, aangezien we alle gemiste kansen niet mee kunnen tellen in de 4-0 eindstand. But.. Victory!

Na weer 1.5 uur terug en een heerlijk bord pasta van Astrid zijn we met zijn 3tjes bij de Scores (plaatselijke kroeg) terecht gekomen, waar ze geen ID check hadden (gnagnagna). Hier eindigden we met vele Miller Lights, Corona's en een piepklein beetje Zinfandel (voor de jeugd onder ons), hahaha. Daarbij hadden we bij aankomst een dartbord veroverd, waar de meest wonderbaarlijke trucjes op werden uitgehaald met de prachtige plastic pijlen (als je maar genoeg geluk hebt hoeft hij niet eens in het bord te blijven hangen, maar telt 'ie ook, hahahaha).Desondanks had ik na 5pogingen nog steeds mijn 3 niet uit gegooid, Ronald (a.k.a. Small Barney, hahaha) de hoop al bijna opgegeven op winsten Kate de Miller Lites aardig had hangen, presteerde Andre het (puur geluk natuurlijk, hahaha) zelfs om van een barkruk (welke toch echt verder stond dan de normale streep) een pot uit te gooien! Humor alom dus, waardoor de slecht gekleden Amerikanen in witte sportsokken, een netpanty tot onder de oksels of een decollete waar je vooral niet mee moet gaan springen (en dat door dronkenschap juist vooral wel gaat doen uiteraard, hahaha) zelfs goed te overleven zijn.

Na een kort nachtje was het om 6.30am toch echt tijd om uit bed te springen (a.k.a. zachtjes met de ogen nog dicht stappen) en rustig op te starten met een warme douche en een ontbijtje. Terwijl Andre Aussie naar zijn hondenparadijs bracht stonden Ronald en ik dus ook met de geur van koffie en brood ons ontbijtje naar binnen te werken. Klaar voor een nieuwe dag de Land Rover van Harald in die om 5.30am voor de deur was geparkeerd (dat gedeelte heb ik gemist hoor) en op naar Nicole (vrouw Harald) en de kinderen.

Met een strakblauwe lucht en een scherp zonnetje een uurtje richting downtown Chicago, auto parkeren en voor het eerst van mijn leven dui-zen-den fanatiekelingen tegelijk aan het werk zien. Die fanatiekelingen zijn niet alleen degenen die26.2 miles lopen, maar ook de vele toeschouwers die hun longen uit hun lijf gillen, handen rood klappen en de spandoeken- en ballonnenproducenten een goede dag bezorgen. We hebben in totaal op drie parcourspunten gewacht, waarvan de twee hardlopende spelbrekers op een punt bijna tegelijk langskwamen, zodat we (toen we de eerste hadden onderschept), de tweede hebben gemist! Deze blunder hebben we op de finish-tribune maar even goed gemaakt met wat extra gegil. (Viel wel gelijk naast ons een vrouw met een salto mortuarium van de tribune, maar dat terzijde, hahaha)

Met een eindtijd van 4.22uur voor Harald en een eindtijd van 4.29uur voor Astrid zijn deze twee champions in een supertijd gefinished en hebben (weer) een e-nor-me prestatie geleverd. Voornamelijk bij ons eerste supportpunt was ik zo overweldigd door de sfeer, de aanmoedigingen en de glimlach van de lopers zelf (hoe is het mo-ge-lijk!?), dat ik er hard over na begon te denken om ook maar eens aan zo'n gekke uitdaging te beginnen. Echter was na het zien van in elkaar zakkende mannen (Cole, yourocked.. tot 200 meter voor het einde), strompelende vrouwen en met kramp vervulde lopers richting de finishlinehet enthousiasme weer iets gedaald. Toen mij even later het gemiddelde trainingsschema ter oren kwam (4 keer per week, veeeelste lang lopen) heb ik deze uitdaging nog eventjes uitgesteld. Misschien als ik gepensioeneerd ben en zeeen van tijd heb, maar je weet maar nooit! Hahaha.

Met een McD op de terugweg en een lekkere zomer(uhm, herfst)avond met vissen, een film, wat stiekem in slaap vallen(we hadden je wel doorRonald, hahaha)en verdere gezelligheid was het weekend toch echt weer (veelste snel) voorbij.. Gelukkig weer een mooie om op terug te kijken met heerlijke weer, leuke mensen en veel gezelligheid en topprestaties.

Maandagmorgen was iets minder, aangezien ik als enige bikkel vroeg uit de veren moest (stelletje luiwammessen, hahaha) en rond achten weer op het werk zat. Inmiddels zitten we weer heerlijk in de werkweek, is het plots toch wel erg rustig in huis zonder de mannenen ga ik hier maar weer snel aan de bikkel. Vanavond is het weer tijd voor mijn wekelijkse beul-sessie en hoe gek ook, ik heb er zin in..

Lieve mensen, heb weer wat foto's en filmpjes geplaatst. Ook in de 'Living in Kenosha'-map staat door wat nieuwe foto'seen snelle indruk van de omgeving op dit moment!

Heel veel liefs,

Aman*

Have a great day, officer!

Ik ben aangehouden mensen. Ja, AANGEHOUDEN! Door een agent met eenlevensechtestate patrol auto! Hahhaha. Nu niet allemaal heel hard schrikken ('Ik wist wel dat ze crimineel was!'), maar het is echt gebeurd. Vanmorgen was ik op weg naar de Recplex voor mijn bosu-sportles. Op een gegeven moment kwam ik langs een politieauto die stilstond, maar dat zie je hier wel vaker. De auto begon toen ik gepasseerd was langzaam te rijden, achter mij aan. Nog geen angst, ook dat kan! Toen echter allerlei zwaailichten, toeters en bellen achter me begonnen te draaien, leek het me tijd om de auto maar eens aan de kant te zetten.. Hahaha.

Gelukkig was ik van tevoren ingelicht over de manier van werken met een officer (zeg geen agent, want daar scoor je minpunten mee bij deze 'helden van dit land'). Ik bleef dus netjes zitten en deed mijn raampje naar beneden (had geen tijd gehad om mijn dakkie naar beneden te gooien aangezien ik redelijk laat vertrok thuis). Het volgende stukje is echt exact zoals in de films die je al 100 keer gezien hebt (stoer kijkendecop met veelste veel onzin aanzijn pikzwarte pak met allerlei badges en uiteraard ook wat gevaarlijkere goederen, hahaha) en eindigde met een 'Good day ma'am!'..

Ik moest vertellen wie mijn vader was (blijkbaar rijdt iedereen hier in de auto van zijn/haar vader), wat ik al hilarisch vond aangezien 'Sjaac' al een onbegrijpelijkenaam is voor de gemiddelde Amerikaan, laat staan dat ze 'van Hoornaar' begrijpen! Hahaha. Nadat deze arme man dus even een wenkbrauw richting de hemel lichtte, legde ik mijn situatie uit en had ik ondertussen mijn papiertjes al netjes in zijn hand gedrukt.

Het bleek dat deze officer mijn nummerbord (via de centrale en zo'n praatdoosje zoals je ook in de movies ziet denk ik, hahaha) had gescreend en er wat slechte verhalen achter zouden zitten. Na mijn uitleg legde hij alleen als snel de link dat dit wel eens een andere auto zou kunnen zijn. Na weer terug naar zijn (nog steeds vrolijk flitsende) car terug te zijn geweest was het probleem opgelost en blijken de politiemannen ook hier het niet altijd bij het juiste eind te hebben.

Voordat ik wegreed na vele excuses en 'fijne dag'-wensen kreeg ik van hem nog een stickertje met 'WI 09' erop. Dat kon ik dan op mijn nummerbord plakken. Yeah right, ik heb een class die ik graag nog zou willenhalen (ik vreesde alweer met grote vrezen dat het dit keer echt fout af zou lopen met mijn sportintentie)!

Gelukkig heb ik deze bosu-les nog netjes kunnen volgen. Een bosu is een halve bal, met een harde plaat aan de vlakke kant. Op beide zijdes moet je allerlei capriolen uitvoeren met en zonder gewichten. Op dit moment stort ik nog wel eens ter aarde (ja, sorry mensen dat noemen ze zwaartekracht en geen balans hebben), maar dat schijnt te horen bij je eerste les. Dus volgende week is mijn volgende training gewoonweer!

Bij terugkomst (dit keer wel met het dakje open en een banaan als beloning voor mezelf) bleek dat het stickertje wat ik van de officer had gehad $75 waard is! Hahaha. Die man moet zich dan aardig schuldig gevoeld hebben, hahaha. Ik kan er niet mee zitten, want zo is deze 'wegenbelasting' voor 2009 (WI 09) dus ook weer goed geregeld, hahaha.

Na even lekker buiten te hebben gezeten onder de douche gesprongen. Toen ik hier net onder vandaan kwam, stond Astrid aan mijn badkamerdeur. Of ik zin had in een ritje Ferrari!?(hoorde ik dat nu goed, zei ze.. Ferrari?!) David had gebeld, hij had zijn Ferrari uit de stalling gehaald en vroeg zich af of ik zin had om mee te gaan for a ride!?

Nou ben ik niet specifiek een fan van Ferrari (niet gelijk stenen gooien) maar ik ben nog steeds een grote fan van benzinegeur, het ronkende geluid van een motor en SPEED. Dus ja.. I would love to! En man o man, ik kan je vertellen.. Mijn hart heeft heel wat vreugdesprongetjes gemaakt vanmiddag! Het is onwijs gaaf om alleen al voor een stoplicht te staan met zo'n pruttelende motor in je rug, laat staan hier door te trekken op de languitgestrekte, rechte wegen hier! Er is een max van 145 miles op de teller geweest (wat bij een Google-sessie uitkomt op 233 km/h)! Hahahha. Hiehaaaaaaa! Gas is alles!

Ben blij dat we meneer de Officer niet tegen zijn gekomen tijdens deze 'kleine' scheursessies op de openbare weg (je mag max. 55 miles op deze roads). Maar bij nader inzien denk ik niet dat 'ie het anders bij had gehouden en die sticker kon 'ie me toch al niet meer afpakken! Hahaha. Andre heeft trouwens wat foto's en een filmpje gemaakt, dus ik zal deze een dezer dagen nog ff charteren voor hierop, als ik geluk heb.

Het weekend is dus weer goed aan de gang, hahaha. Had gisteren trouwens ook al een superleuke avond gehad met wat meiden van het werk. We zijn naar Mayfair Mall in Brookfield gereden (45 min.) om hier eerst wat te shoppen (erg vervelend), een filmpje te pakken en daarna bij de P.F.Changs op ons gemak onze honger weg te eten en de dorst te lessen. Een en al gezelligheid, humor en zelfs tranen (sorry, de film 'The Women' was nu eenmaal een VROUWENfilm over geld, vriendschap, liefde en vreemdgaan) Ook dat was dus weer een geslaagd avondje!

Wat de rest van het weekend gaat brengen, geen idee (zou er iemand over twee minuten bellen met een prive-airplane? Hahahaha).. Maar ik weet zeker dat het genieten is!

Fijn weekend nog iedereen! Enjoy!!!

Veel liefs.*

PS: korte update.. De map 'Living in Kenosha' en de filmpjes zijn bijgewerkt!

Bootcamp.

Dit is voor de komende dagen denk ik even het laatste berichtje, aangezien ik anders bijna een stalker wordt. Moet alleen nog even mijn spierpijn met jullie delen, lijkt me zo. In good and in bad times he!? Hahaha.

Zoals ik had verteld, was het gisteren tijd voor mijn eerste sportles in the States. En dat heeft Amanda geweten (met name vanmorgen). Non-de-ju..

Om bij de Recplex te komen had ik maar even een routeplannertje uitgeprint (doe je hier via http://www.mapquest.com/). 18 minuten stond ervoor. Reken op 20, dan komt het goed. Uiteraard was ik weer lichtelijk te laat vertrokken (moest toch echt nog even wat yoghurt en aardbeien scoren in the grocerie store en dan heb je plots toch weer wat meer in je karretje liggen en moet er ook nog gegeten worden).

Gelukkig begin ik hier in de buurt al redelijk bekend te raken met de wegen. Het wegennet is hier vreselijk overzichtelijk en recht-toe-recht-aan. Oneven wegen gaan van South naar North, even wegen vanWest naar East. (begin nu al te twijfelen of het niet andersom is, maar het idee is iig duidelijk) Verder loopt zo'n beetje om de paar miles een weg parallel aan de ander, dus het is een soort raster. Erg makkelijk en slim bedacht van die Amerikaantjes, moet ik toegeven.

Na de genoemde 20 minuten scheuren (ik begon 'm toch wel een beetje te knijpen dat ik te laat zou komen toen ik om 6.50pm de Sebring op de parkeerplaats tot stilstand bracht. Sprintje naar binnen en weer even een 'blink' moment. Dit was ook wel weer iets enormssss (hoorde later van Astrid dat er 14.000 leden op deze sportfabriek zitten). Okay, step forward and go. Drop-in class ticket gekocht bij de balie-mevrouw, trappen op naar de zaal en gaan.

Eenmaal bij de zaal aangekomen 6.57pm dacht ik dat ik al te laat was ('howwwww..waarom zijn al die mensen daar al begonnen!?') maar even later kwamen er nog wat mensen aangelopen en bleek dat de klas nog moest starten. Enkele minuten later kon ik me voorstellen aan Paula (of heette ze nu Laura?), de bootcamp-lerares.

Voor ik het wist stond ik in een warming-up met nog 15 personen en kon ik 5 minuten later beginnen aan 2 miles hardlopen op de indoor track! Kanonneeee! Na 4 weken met je luie kont stil te hebben gezet, kan ik je vertellen dat je dat wel even GOED voelt. Maaaar... ik heb het volgehouden EN overleefd! (jaja, hulde!) Ze hadden me alleen nog even niet verteld dat ik daarna nog 'even' de trappen 8 keer op en af moest (60 treden per keer). Dat ging dus ff iets minder soepel, hahaha. Blij dat ik dat had gehad en gehaald, mochten we eindelijk de zaal in. Pak van mijn hart, op naar het bekende werk. Dacht ik.

Op dat moment werden we namelijk nog een kwartier lang gemarteld met touwtjespringen (doe dat maar eens een complete 4 minutes song lang achter elkaar), jumping jacks (gewoon armen en benen tegelijk spreiden en sluiten en dan in een spring-modus), en dancing steps zoals ze het noemde (nog steeds in de spring-modus, wat gelijk staat aan ZWAAR)

Hetgeen wat daarop volgde was in vergelijking tot het voorgaande echt peanuts. Ben blij dat Laura & Mireille mij op dat gebied al aardig wat hebben bijgebracht (thankssss!), aangezien ik met de gewichten, buikspieroefeningen en zelfs kickboksen geen enkel probleem meer had. Dat was dus het 'relaxte' deel van de 1.5 uur durende work-out (op het programma stond toch echt een uur, maar allez.. ik heb er geen problemen mee meer waar voor mijn geld te krijgen). Uiteindelijk nog een cooling down gedaan en toen was het tijd om weer richting huis te scheuren.

Thuis lekker onder de douche gesprongen, lekker gerelaxed met As en mijn bed in gedoken. Deze morgen kwam ik er iets minder soepel weer uit en ben ik blij dat ik nu een zachte stoel met WIELTJES heb. Hahaha. Je moet er wat voor over hebben om gezond te blijven zeggen ze. Zaterdag ga ik voor de tweede keer richtging de Reclplex. Weet nog niet welke les ik dan kies, maar dat horen jullie vast wel weer een keertje.

Ik ga snel weer verder hier. Bedankt overigens voor alle superleuke reacties die er inmiddels weer bij zijn gekomen! Echt heel erg leuk en lief. Thanks!

Tot snel iedereen!

Veel liefs.*

Cab, Chardonnay and Zinfandel!

Aangezien ik nu even van mijn (zelfingevoerde) pauze aan het genieten ben, zal ik weer eens een stukje schrijven over mijn belevenissen van gisteren. Zoals jullie wisten was het voor mij tijd om eindelijk eens een publiekelijk wijntje te nuttigen. En wat voor wijntjes!

Na 's morgens eerst gewerkt te hebben als een speer naar huis om watblouses te strijken (strijken sucks, hebben Astrid en ik besloten) en een bankrekening te openen. Superleuk, aangezien Astrid EN David (owner of the Bank of Kenosha). Met een VIP begeleiding is er dus een rekening geopend, hahaha. Schandalig, voor zo'n mini-accountje. Leuke bank, gelijk weer wat mensen ontmoet, waaronder George! En George is awesome. George is een soort butlertje, klein, oud (al een eindje in de 80!) en geweldig gaaf. Zoals mij verteld is fietst hij iedere dag nog naar zijn werk, bakt vooraf dagelijks koekjes om deze mee te nemen voor zijn collega's (wat een droomman) en slaap iedere dag een uurtje op de bank in de fitnessruimte voor het personeel.. Wil je George zien? Neem eens een kijkje op: https://www.bankofkenosha.com/!

Al met al, ik heb mijn eerste checkboekje en deposit slips binnen(debit card volgt binnen een paar dagen). Wat een stoffige, verouderde manier van werken dus. Alles gaat hier in de States nog met checks.. een reep papier waar je de naam, het uitgeschreven bedrag en het bedrag in cijfers in moet vullen. Erg efficient, not. Ik vraag me af wanneer ze onder de steen vandaan kruipen en eens in het licht kijken. Maaaaar.. ik heb mijn salaris-check dus eindelijk op mijn US rekeningetje kunnen storten!

Daarmee klaar, heeft Astrid Aussie bij de Woofdorf gebracht (doggy day-care, paradise on earth voor hondjes) en hebben we ons snel omgekleed. Hop, in de auto, David oppikkenen naar het event. Na ongeveer een uurtje rijden kwamen we aan in een wijkje met ergens plots alleen een geasfalteerde oprijlaan. Daar zag je niet direct het (over het algmeen normale) huis van zoals de rest er omheen, waardoor ik me zwaar begon af te vragen of we vanaf hier nog een takke-eind moesten rijden.

Niets was minder waar, want na een ritje van een paar minuten over deze oprijlaan parkeerden we de auto voor de deur van een van de grootste huizen waar ik ooit ben binnengeweest. Kleine voorstelling: drie grote eet/livingrooms, een keuken waarvan het serveereiland zo groot was als onze gehele kamer thuis, een binnenzwembad, een bioscoop, een eigen wijnkelder (na een snelle berekening van David zo'n 2 ton waard!), een bar met speelkamer zo groot als twee begane verdiepingen bij ons in het rijtje, en ga maar door. Deze man, Jeff, de eigenaar van het huis jaagt gewoon op wild in zijn eigen 'achtertuintje'. Daar ligt overigens nog een plas water in dat je met de Kurenpolder kunt vergelijken. Eenmaal bijgekomen van de ruimte en het rondwarende geld was het tijd om eens verder te kijken.

Dit evenement was georganiseerd door Wine Maniacs. Wine Maniacs is een organisatie die wijnen presenteert op exclusieve evenementen aan de grote wijnliefhebbers van de States. Dit keer waren het de wijnen van Sturino Trotta (waar David (owner) & Astrid vreselijk hard voor werken) welke werden genoten. Hierbij werd de avond van eten voorzien door Marcel Biro. Een topchefkok (opgepimpt door een blonde poedel op gruwelijk hoge hakken en een veelste laag decollete genaamd Shannon) welke goddelijk eten kan maken. En daar is geen woord van overdreven! (ook niet van de Shannon-beschrijving, hahaha). Marcel is gaaf, Shannon is vervangbaar.

Rond een uur of 5 kwamen de eerste gasten al binnen en nog geen twee uur later stonden de vele kamers vol met mensen, mensen, en nog eens mensen (en een hond, die er geen reet om gaf en hoopte dat de mensen zo veel mogelijk eten zouden laten vallen). Inmiddels was ik gebombardeerd tot fotograaf, waitress, en de informatievoorziening in een. Superleuk, no problem at all, omdat je zo toch weer wat mensen leert kennen.

Ik was daarbij niet de enige in mijn leeftijdscategorie, aangezien er nog twee guys (Chad & Mike) waren opgetrommeld om de valetparking te doen en met de sushi, zalm en allerlei andere verrukkelijke dingen rond te lopen. Dat we zelf ook aardig wat van de schalen smikkelden in de strijd wie het eerst de schaal leeg zou hebben gelopen moeten jullie maar niet aan Marcel verklappen, haahaha.

Aan het eind van het latijn werden de auto's weer voorgereden, de bestellingen ($2500 per kratje en geloof mij.. ze nemen er zelden 1) ingeleverd en gedag gezegd. Dat was voor ons het teken dat de laatste wijnen werden opgedronken (ik heb zelfs bij de rode wijn geen vies gezicht getrokken!), spullen werden opgeruimd en ook wij gedag moesten zeggen. Chad&Mike vonden het uiteraard vreselijk vermakelijk om mij te pesten met het feit dat zij nog even een bar zouden gaan bezoeken, of ik niet mee wilde!? ('Ow, you can'ttttt! Poor youuuu!') Hahaha. Thanks guys.

Zodoende heb ik dus weer een leuke dag met heel wat bijzondere ervaringen en veel lol gehad! Ik ga nu snel weer verder, aangezien mijn boterhammetjes op zijn en ik wel weer lang genoeg pauze heb gehouden!

Talk to you laterrrrrr!

Veel liefs,

Aman*

Go get themmm!

Hoewel ik gisteren alles al een keer heb neergezet en dit niet goed is doorgekomen op de website, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dit weekend niet te beschrijven. Want ja lieve mensen.. ik ben een potje baseball wezen kijken!

En geloof mij, als je ergens sfeer, spanning, sensatie en Amerikaans gedrag ten top wil spotten.. Try this! Rond een uur of 11.30am hebben we Jeff (salesrep bij Cordstrap) opgepikt en begon de tocht richting Milwaukee. Hier speelden namelijk de Milwaukee Brewers tegen de Chicago Cubs. Een echte 'streekderbi', waar de gemoederen hoog van oplopen. De Chicago Cubs waren de winnaars van hun poule en dus al zeker van hun plaats in de volgende ronde, maar voor de Brewers stond er veel op het spel.. Een wildcard naar de volgende ronde! Dit team stond nog gelijk aan de New York Mets, welke tegelijkertijd hun game moesten spelen..

Eenmaal een drie kwartier gereden naar Miller Park, Milwaukee, begon de drukte toe te nemen. Uiteraard niet zo vreemd (het is niet overal zo rustig als in Downtown Hardinxveld, hahaha) maar toen het stadion in de buurt kwam heb ik toch even mijn compleet mijn ogen uitgekeken! Ik heb al veel gezien hier.. Maar dit was echt.. HUGE! Een enorm stadion, dui-zen-den auto's, dui-zen-den mensen en iedereen compleet baseball-minded!

Op de enorme parkeerplaatsen wordt vooraf en tijdens de game 'ge-tailgate'.. Een tailgate betekent niets anders dan: mensen + bbq + vlees + stoelen + bier. En ja, op de parkeerplaats! Heel normaal hier, maar ik zie de NL voetbalfans dit nog ff niet doen, hahaha.

Eenmaal aangekomen in het stadion even onzetickets laten zien en een kijkje in de eventuele tassen (mij maak je niet wijs dat hij mijn shotgun ever ooit had gezien, hahaha) Snel naar de wc (welke overigens schrikbarend schoon zijn in de US!)..En toen stapten we in de wondere wereld van.. BASEBALL!

Ik heb nog nooit zoiets groots, bruisends en fanatieks meegemaakt. 45.000 mensen zijn compleet waanzinnig en doen dan ook alles om hun team verder te helpen. Naast het dragen van caps, shirts enspandoeken (goede handel, die merchandising) wordt er gezongen, geklapt, gegild, gejoeld ('you suck today!'), gesprongen en alle andere gekke dingen die de Americans uithalen.

Het bleek dat we precies aan de andere kant van het stadion binnen waren gekomen dan onze stoelen waren, dus we hebben een mooi rondje Miller Park gemaakt. En ook dat is weer pretty American. Om de paar meter (ja, METER) staan tentjes waar je van nacho's, hotdogs, bratz, cookies (hmmm), soda's, bier en verder eetspul kan kopen. Bewapend met wateten (raad eens) en drinken (gewoon water)verder richting onze seats.

Ook hier kunnen sommige mensen blijkbaar niet helemaal lezenof hebben gewoon een bord voor hun kop, aangezien mensen gewoon op willekeurige plaatsen gaan zitten. (en dan maar hopen dat er niemand komt). Toen wij onze seat hadden veroverd (toch wel handig, die shotgun) kon de wedstrijdbeginnen..

Baseball is leuk. Je hoeft het opsommige momenten niet eens te volgen (ongegeneerd naar Amerikanen kijken isniet vervelend. Hoewel de meerderheid van de mannen op zondag hun scheermesje niet schijnen te kunnen vinden en als een stel Neanderthalers (zo gedragen ze zich ook bijna) rondwanen in dit stadion) want alles wordt bijgehouden op het gigantische scorebord en de grote streepschermen die door het stadion heenhangt. Als er wordt gescoordof als er alleen maar iets goeds gebeurd zwelt het geluid op als een kanon enbij een home-run is het simpelweg een explosie van uitzinnigheid (ziefilmpjes). Ik wist soms niet of het nu aan het bier (a 6.50 dollar, 'Ow, we hebben het zo zwaar en de gasoline is zo duur') of gewoon aan de mensen zelf lag, maar ja.. They're allNUTS!

Al met al vermaakte ik me dus best, hahaha. Mooie wedstrijd, winst voor deBrewers (maakte toch niet uit voor de Cubs), een geweldige sfeer (ook tijdens het volkslied, inclusief twee arme duiven die waarschijnlijk bijna een hartverzwakking kregen van alle gekte) ennog even afwachten of deNew York Mets op verlies zouden blijven staan (dit was nodig voor de wildcard van deBrewers).. Ook dit keer weer to-ta-le gekte. Ook Jeff was inmiddels compleet de weg kwijt en stond springend met zijn armen in de lucht rond te tollen, en dat kwam niet alleen omdat 'ie Amerikaan is, hahaha. AWESOME!

Na een paar uur Miller Park was het dan toch echt tijd om weer naar huis te gaan. Dit ging wonderbaarlijk snel (Amerikanen zijn goed in organiseren van dit soort spul) en voor we het wisten waren we bij Jeff thuis geweest, hadden we Aussie opgehaald (doggy day-care rocks) en konden we langs de McDrive. En nee, dat is geen dagelijkse/wekelijkse kost voor mij! Dit was mijn allereerste keer in deze vier weken dat ik een McDrek op heb!

Het smaakte weer vertrouwd (daar is nergens ter wereld enig verschil uit op te maken). De vorige avond hadden we overigens ook al aardig wat gesmikkeld, want toen was het tijd voor een gezellig (kaart)avondje. Na het voetballen van Andre en het shoppen van Astrid en mij in Naperville (ligt onder Chicago) zijn we doorgereden naar Steve & Katrina, Engelse vrienden. Superleuke mensen met een geweldig Engels accent. In de loop van de avond kwamen daar nog zo'n 10-15 mensen bij en was het een grote gezelligheid.

In Amerika is het een gewoonte dat iedereen eten en drinken ('just bring your own stuff and share') meeneemt, met als resultaat dat de hele keuken VOL stond met allerlei gekheid. Ook hier had ik uiteraard geen problemen mee, evenals het ontmoeten van veel leuke, aardige mensen. Rond een uur of half 1 was het dan toch echt tijd om aan de anderhalf uur durenderit naar huis te beginnen. Astrid slaapt, Andre heeft een mooi biertje op en ik zit achter het stuur richting good old Kenosha.

Weer genoeg meegemaakt, gezien en beleefd dus dit weekend. En keer op keer geniet ik met volle teugen. Amerikanen sporen soms niet helemaal, maar ik vind het geweldig. Of ik zelf ook op dat niveau zit of daar naartoe ga, no idea, maar er is mee te leven, that's for sure. (dus geen zorgen voor als ik straks terug ben, hahaha)

Ik ga nu snel aan de slag. Vanmiddag ben ik nl niet meer in Sturtevant op het werk, maar mag ik met Astrid mee naar een huge wine television event (Astrid werkt in de wine business) ergens in een groot kasteel. Ben benieuwd hoe de 'high society'-stuff over there is. Tijd vor wat onderzoek, hahaha. Verder ga ik vanaf morgen weer twee keer in de week sporten (yeaaaaah!), een bankrekening openen (mijn social security card is ein-de-lijk binnen), staat er nog een girls' night out op de planning en worden er weer wat films besproken.

Kortom, ik verveel me niet, want tussendoor schijn ik ook nog eens te moeten werken! Hahaha. Mensen, maak er weer een mooie week van daar. Life's short. Enjoy your ride!

Veel liefs,

Aman*

PS: iedereen weer bedankt voor de vele leuke, lieve reacties, e-mailtjes,smsjes, krabbels enzovoort die ik nog steeds krijg! Onwijs gaaf dat jullie aan me denken en me volgen! Thanks, to you ALL!*

Tweede poging volgt..

Lieve mensen,

Ik had al een lang verhaal geschreven, maar deze is helaas spoorloos verdwenen en niet hierop terecht gekomen... (*howwwwww*) Ik duik nu toch lekker mijn bedje in en zal jullie morgen alsnog op de hoogte stellen van mijn geweldige weekend! Staan al een paar foto's en video's online voor de nieuwsgierigen!

Veel liefs,

Aman*